Vandaag is het weer Thanksgiving Day, een nationale feestdag in Canada. Een dag waarop wordt stilgestaan bij alle goede en positieve dingen die men als individu en als gezin heeft en beleeft. Thanksgiving wordt het op de tweede maandag in oktober gevierd.

Thanksgiving wordt hier gevierd met de hele familie.  Mensen komen dan ook vaak van heinde en verre om dit met elkaar te vieren. Hoogtepunt van het feest is het gebruiken van de gezamenlijk dis. De traditie schrijft voor om dan kalkoen te eten. Traditionele bijgerechten zijn aardappelpuree, stuffing, zoete aardappels, sperziebonen, veenbessen (cranberries) en als nagerecht pecannotentaart (pecan pie) en pompoentaart (pumpkin pie). We hebben het voorrecht dit keer gehad om bij twee families de dis te gebruiken. Gezien door de symboliek van hier beschouwen we dat als zeer eervol.

De USA kent deze feestdag ook maar daar wordt de dag gevierd op de vierde donderdag van november.  Heeft te maken de Canadese geschiedenis daaromheen. Een kleine (hier en daar wat kort door de bocht) uiteenzetting.

De traditie wordt geassocieerd met een feest dat door de Pilgrim Fathers zou zijn gevierd in 1621 toen zij in Plymouth in Massachusetts (USA) een nederzetting hadden gesticht. Vandaar uit heeft de traditie zich verder verspreid over het continent. Maar dit is de uitleg voor het Engelstalige Canada. De Franstaligen menen dat zij de traditie hier hebben gebracht via hun kolonisten ten tijde van de grote Franse ontdekkingsreiziger Samuel de Champlain. En daar is ook wat voor te zeggen gezien de beschikbare lectuur. Ik zal me niet verder mengen in de interne strijd hier. Waar iedereen het wel over eens is dat, na afloop van een van de grote oorlogen hier tussen Frankrijk en Engeland in 1763 een speciale Thanksgiving Day in Halifax is gevierd.

In 1879 verklaarde het parlement dat 6 november een speciale dag voor Thanksgiving zal zijn en dat iedereen daarvoor ook een vrije dag krijgt. Maar goed,  grote gebeurtenissen zetten nieuwe tradities en zo ook hier. Het einde van de eerste wereldoorlog op 11 november gooide in dit geval roet in het eten. Twee bijzondere dagen ineens in dezelfde periode. Een tijd lang werden de twee afzonderlijke aanleidingen gezamenlijk gevierd. Blijkbaar werkte dat niet goed want in 1931 werd toch besloten om de twee dagen te scheiden: 11 november werd Remembrance Day (zeg maar de Canadese 4 mei). Thanksgiving zou worden gevierd op de maandag van de week waarin 11 november viel. En ook dat bleek niet goed te werken. In 1957 werd besloten dat deze dag in het volg zou worden gevierd op de tweede maandag van oktober.

Een week of drie geleden kreeg de regerende partij (Conservatives) het in de bol om landelijke verkiezingen uit te schrijven. Op 14 oktober moet dat gebeuren. De reden was dat ze als minderheidsregering uitgeregeerd zouden zijn en een mandaat aan de bevolking wilden vragen om er weer een tijdje aan vast te kunnen plakken. Erg bevordelijk voor dit besluit was ook dat de regeringspartij ver voorop lag in alle tussentijdse verkiezingspeilingen; een meerderheid lag in het verschiet. Sindsdien worden we dagelijks 'vermaakt' met een wel heel saaie verkiezingsstrijd. Er wordt van alles beloofd, vooral geld; het ene miljard na het andere wordt voorgeschoteld. Daarnaast vegen de opponenten heel beleefd (het is Canada nietwaar) met elkaar de vloer aan. En er gebeuren dingen die je in NL niet gewend bent: aan de premier werd onlangs gevraagd hoe al die plannen in elkaar steken en zich verhouden tot elkaar. Antwoord: hadden ze nog niet over nagedacht. Er is nog geen plan of iets dergelijks. Kortom: we roepen maar van alles.

Een introductie van de strijdgewoel:
De regeringspartij is de Conservatieve Partij onder leiding van de wel heel degelijke Stephen Harper. Ben bepaald geen fan van de ongetwijfeld goede man. Stijve hark, tamelijk arro en een gedachtengoed uitdragend waarbij de VVD ineens een linkse societeit lijkt te zijn.
De grootste oppositie partij is de Liberale Partij onder leiding van Stephane Dion. Als leider maakt hij vooral in Engelstalig Canada een wat hulpeloze indruk: hij spreekt als geboren Franstalige namelijk beroerd Engels. Daarnaast heeft hij juist voor de verkiezingen bekend gemaakt dat zijn partij werk wil maken van het milieu en belasting wil gaan heffen op de uitstoot van broeikasgassen. Ik geef het je te doen: hoe ga je in stuntelig Engels aan een Canadees uitleggen, die in principe fel tegen elke vorm van belastingheffing is dat de aarde opwarmt (het wordt 's winters nog steeds royaal minus 30) en dat daarvoor geld betaald moet worden. Doorgaan Stephane, je kunt het .
Dan hebben we nog Jack Layton, de leider van de NDP, een heuse socialistische partij. Jack heeft zeker charisma en is een heus contrast t.o.v. Harper zowel qua ideeen als qua persoonlijkheid. Jack gaat voor de gezinnen omdat Harper dat niet doet, zegt ie.
Dan hebben we de Bloc Quebecois nog, een partij die voor de soevereiniteit van Quebec staat en wel wil afscheiden of toch weer niet.  Deze club heeft een welbespraakte leider in Gilles Duceppe, heeft eigenlijk verder best wel aardige ideeen maar je hebt er hier geen bal aan. Je kunt nergens in Canada op de partij stemmen, alleen in Quebec. Ook de website is zoals het hoort: alleen in het Frans.
En tot slot de Groene Partij  onder leiding van Elizabeth May. Zeer vaardig in het debat, heeft voor hier interessante stellingen. Ofschoon er een constante aanhang voor deze club is (10%) komt ze niet voor de in kamer (House of Commons), lange leve het districtenstelsel! De vier heren hebben ook nog hun uiterste best gedaan om madam buiten het nationale verkiezingsdebat op TV te houden. Is niet gelukt en ze deed het vervolgens erg goed.  Daarnaast heeft elk district nog zo zijn eigen specifieke kleuring. In de onze dingt een onafhankelijk kandidaat mee naar de gunst van de kiezers, in twee districten in de stad doet de Communistische Partij van Canada een gooi, enzovoort.

Waar de Conservatives in het begin een straatlengete op alles en iedereen voor lagen, is dat de laatste twee weken aan het veranderen. Eerst door stommiteiten (o.a. roepen in Quebec dat op kunst maar bezuinigd moete worden. En dat in een omgeving waar kunst vooral voor de eigen Franse identiteit staat). En vervolgens door de toestanden op de financiele markten, waarop kil en zakelijk werd gereageerd en onvoldoende werd aangevoeld dat de pijn aan de keukentafel wel degelijk wordt gevoeld (iedereen is hier zijn eigen pensioenfonds en ziet/zag de waarde van de belegging onderuit gaan).

We zullen zien wat op 14 oktober is gekozen. Zelf mogen wij daaraan niet meedoen, zijn geen staatsburgers van dit land. Wordt vervolgd

Zo, we zijn allemaal weer terug in de routine (bijna dan). De meiden enthousiast weer naar school (echt!), Alida weer voor de klas en ook weer naar school. Maar het eerste enthousiasme is alweer over en de harde realiteit dringt door .............huiswerk! 

De laatste bezoekers zijn inmiddels ook weer veilig terug in Nederland aangekomen. Wim, Annette, Leo en Anouk hadden de eer die status te hebben. Het vertrek had wat voeten in de aarde. Uiteraard (na drie jaar ervaring met ze durf ik dat wel te stellen) werd op de luchthaven vastgesteld dat er royaal sprake was van overgewicht. De clerk was onverbiddellijk: bijbetalen of overpakken. Geld was onbespreekbaar, dus vloog de vuile was onder het oog van tientallen door de lucht. Uiteindelijk was alles tot ieders tevredenheid opnieuw ingepakt.

Verder hadden ze een erg leuke trip gehad met interessante ontmoetingen. Het meest aansprekende (voor mij dan) was de volgende situatie. Wim stond bij een supermarkt in Sherwood Park te wachten op de rest van het spul. De zon stond hoog aan de hemel en scheen fel in het gezicht. Het turen (grrr, waar blijven ze toch..) werd zodoende wat bemoeilijkt en om de ogen te beschermen hield hij de hand er boven. Op dat moment stopte een auto voor hem. Het zijraampje ging langzaam omlaag en een wat oudere dame vroeg hem in onvervalst Alberta-Engels of de koeien er al aankwamen.......................... De reactie dat dat nog wel even zou duren omdat ze uit Nederland moesten komen, maakte niet echt veel indruk.

Over ontmoetingen gesproken. Alida was op een dag rustig aan het werk in school. Zag aan het einde van de gang drie dames lopen. Plotseling werd ze (in het Nederlands nog wel) enthousiast aangesproken: 'Ik ken jouw, heb je gezien met je fiets op je weblog'. Alida natuurlijk totaal verbaasd. Ze dacht zoiets als zo moet een bekende NL-er zich voelen. Blijkt het een dame te zijn uit Woerden die binnenkort naar Sherwood Park gaat verhuizen. Was op een orientatietoer en het kiezen van een school hoorde daarbij. Ik kan ze rustig vertellen dat ze met de keuze voor Glen Allan een goede hebt gemaakt. We wensen ze veel succes met de verdere voorbereidingen.

Verder hadden we het weekeinde daarvoor gezellig Ton op bezoek gehad. Dit was zijn tweede keer en dit keer bracht hij Lia mee. Om het geheugen wat op te frissen, hij heeft ons destijds (mei 2005) geholpen met onze allereerste verhuizing hier en was daarmee dus ook onze allereerste bezoeker vanuit Nederland. Net als met zwager en ‘schoonneef’ hebben we ook met hen een stevige tocht door Elk Island National Park gemaakt.

Op 27 juni werd het schooljaar officieel uitgeleide gedaan ........... en begon die hele lange zomervakantie weer (tot 2 september).

Was voor ons een bijzonder einde dit keer, want met Laura's afscheid van Glen Allan is de laatste telg nu naar de middelbare school. Net zoals bij Eva vorig jaar, werd weer uitgebreid afscheid genomen van alle kinderen uit de hoogste klas. Allerlei speeches van leraren, schoolleiding, schoolbestuur en van een aantal kinderen die allen zo ongeveer elkaars grootsheid bezongen en hoezeer ze elkaar wel niet zouden missen in de nabije toekomst.  En net als vorig jaar bij Eva werden er weer  prijzen uitgereikt aan studenten die zich op uiteenlopend gebied hebben onderscheiden: prijzen voor de beste atleten, en een prijs voor die student die zich op het maatschappelijke vlak (binnen de school) heeft onderscheiden. En weer met een donderend applaus van alle aanwezige ouders. Het blijft een een prettig gevoel geven dat degenen die zich zo positief  hebben onderscheiden, zo in het zonnetje worden gezet.

Eva werd die middag op school verwacht (dress code semi formal). Wat bleek: ze werd een prijs overhandigd voor haar inzet en resultaten uit het afgelopen jaar. Wat was ze (en wij natuurlijk ook) daar trots op. Ook hier weer hetzelfde sfeertje: volle zaal en daverend applaus voor de prijswinnaars in de diverse categorieën.

Maar wat de beide dames het leukste aan de ceremoniën vonden was de aanwezigheid van oma!

THE NEW RULES FOR ENTERING ALBERTA:
 
1. Bring your own house.
 
 
2. If going to the Oil Sands, or Edmonton, or Calgary, bring your own house, 
    school, and hospital.
 
 
3. If going to Edmonton, wear your flak jacket. This is the murder capital 
    of Canada.
 
 
4. If driving to Edmonton, it is also the auto theft center of Canada.
 
 
5. If you are bringing drugs, head to West Edmonton Mall, one of the drug 
    capitals of Canada.
 
 
6. If you are looking for work, look no further. Minimum wage is $8.00/hour.
 
 
7. If you work downtown, parking costs $10.00/hour.
 
 
8. If you are able to buy a house in Calgary, why not spend the money on a 
   15 year holiday ?
 
 
9. If you drive a Hummer, look out. We sit amongst the highest gas prices in 
   Canada. (So much for The Alberta Advantage)
 
 
10. In Edmonton we have 5 hospitals. 10 years ago we had 7. In Calgary 
     (Alberta's largest city), we have three hospitals, plus a Children's and a 
     Veteran's hospital, and one hospital under construction. 10 years ago we had 
     eight. Don't come here sick.
 
 
11. In Calgary, the population has exploded. Calgary is a no-parking zone 
      everywhere but on the roads, which are parking zones for much of each day.
 
 
 
 
THE NEW RULES FOR DRIVING IN EDMONTON or CALGARY:

 1. You must first learn to pronounce the city names, they are: 'E-MIN-TIN'or 
    CAL-GREE..
 
 
2. The morning rush hour is from 5:00 am to noon. The evening rush hour is 
    from noon to 8:00 pm. Friday's rush hour starts on Thursday morning.
 
 
3. The minimum acceptable speed on most freeways is 130 kph. On the QE2 
   (Emintin to Calgree Autobon), you are expected to match the speed of the
    airplanes coming in for a landing at the airports. Anything less is 
    considered 'Wussy'.
 
 
4. Forget the traffic rules you learned elsewhere. Alberta now has its own 
   version of traffic rules. For example, the biggest vehicle goes first, 
   cars/trucks with the loudest muffler go next at a four-way stop; the trucks 
   with the biggest tires go third. However, any vehicle with visible hockey 
   gear, and any SUV-driving, cell phone-talking mom, anywhere in Alberta, 
   ALWAYS have the right of way.
 
 
5. If you actually stop at a yellow light, you will be rear ended, cussed 
   out and, possibly, shot.
 
 
6. Never honk at anyone. Ever! Seriously! It's another offense that can get 
    you shot.
 
 
7. Road construction is permanent and continuous in both Calgary and 
   Edmonton. Detour barrels are moved around during the middle of the night to 
   make the next day's driving a bit more exciting, but nothing ever gets 
   finished, and more construction starts everyday. Ramps to-and-from main 
   roads are closed indiscriminately, so everyone can get to see different 
   parts of the city while driving in the wrong direction, looking for a road 
   that goes in the general direction you intended to go.

 8. Watch carefully for road hazards such as drunks, skunks, dogs, cats, 
     bears, deer, barrels, cones, cows, horses, mattresses, shredded tires,
    garbage, squirrels, rabbits, crows ... and coyotes feeding on any of these 
    items.
 
 
9. Calgary Trail, Edmonton Trail, Gateway Boulevard, Deerfoot Trail, Highway 
   2, and the QE2, are all the same road.
 
 
10. If someone actually has their turn signal on, wave them to the shoulder 
     immediately to let them know it has been 'accidentally activated' and will 
     confuse other motorists.
 
 
11. If you are in the left lane and only driving 110 in a 80-90 km zone, you 
     are considered a road hazard and will be 'flipped off' accordingly. If you 
     return the flip, you'll be shot.
 
 
12. For winter driving, it is advisable to wear your parka, toque, fur-lined 
     mittens and mukluks. Make sure you have a shovel, food, candle and 
     blankets in the vehicle, as snow removal from the city streets is virtually 
     non-existent, until it disappears during the spring thaw.

Alida's fiets is gearriveerd!
Na wat vertragingen (de gewenste blauwe kleur was niet meer leverbaar) is de paarse Batavus dan nu toch hier. De dealer vroeg nog aan me hoe je de merknaam nu echt hoort uit te spreken; het schepsel wist niet beter dan bètuhvoes ( + klemtoon op de eerste lettergreep; hoop dat het zo een beetje overkomt).Mijn antwoord in degelijk Nederlands BAAA-TAAA-VUS. Na vier pogingen klonk het wel aardig uit zijn Canadeze mond.
De verkoper vroeg nog voor de zekerheid of er nog uitleg over de fiets noodzakelijk was? Is minder gek dan het klinkt, hoor. De fiets heeft bijvoorbeeld zo'n geïntegreerde versnelling, verstopt in de greep van het stuurwiel. Zoiets is hier totaal onbekend. En het idee dat de ketting in zo'n 'kast' is ingebouwd is al helemaal een noviteit. Stel je voor dat je hem niet kan vinden, nietwaar.
Maar goed, ding ingeladen en thuis afgeleverd; Laura was de eerste die de ronde deed.

Op Alida's werk waren de reacties divers. Van 'Is dat een fiets?' tot 'Dat is tenminste een fiets!'.
Meest onder de indruk waren de mensen van het feit dat Alida haar leven in de waagschaal durfde te stellen. Naar goed Nederlands gebruik was ze 's ochtends gewoon weggereden: jas aan, tas achterop en gaan. Helemaal die helm vergeten, dus. Haar tegenwerping dat ze al meer dan 40 jaar probleemloos zonder helm had gefietst maakte geen indruk. Je hoort hier een helm te dragen, punt uit. Want ALS je valt met de fiets KON je wel eens ernstig gewond raken of nog erger. Sussende woorden van vrouwlief over zoveel mitsen en maren en dat er een heel land met miljoenen dagelijkse helmloze fietsers bestaat, hielpen niet tegen zoveel logica. Roekeloze mensen, die Nederlanders.
Voor de duidelijkheid, volwassen zijn niet verplicht zo'n ding te dragen; kinderen tot 18 jaar wel. Echter, de meeste volwassen dragen ook een helm. Dit als preventie om, bij een ongeval van welke orde dan ook, gezanik met verzekeringsmaatschappijen te voorkomen. Mocht je hoofdletsel hebben opgelopen en je droeg geen helm, reken er maar op dat de advocaten van dergelijke instituten daar dan boven opspringen. De argumentatie op z'n Canadees zal zoiets zijn als: je hebt niet de moeite/verantwoordelijkheid genomen om zelf het hoofdletsel te verhinderen (zelfs als je niet schuldig bent aan het ongeval), waarom moet iemand anders door die nalatigheid dan de schade daarvoor vergoeden?

Omdat de laatste entry als een verslag van Jan Pelleboer klonk maar even op die voet verder. Die sneeuwstorm van toen duurde tot die woensdag en dat was de winter dan. Gelijk de warmte in. We hebben inmiddels al diverse dagen in de dertig gehad, maar ook gelukkig veeeeeel regen (klinkt misschien wat wrang voor de bewoners van kikkerland, maar hier is dat toch echt een traktatie). De week dat Alida in NL was, ging het er al lekker op, afgelopen week wederom. En dat is maar goed ook. De natuur was al gortdroog en diverse bosbranden hadden de provincie al weer geteisterd.
Iemand schreef me onlangs n.a.v. de weblog of de winter nu wel echt voorbij is en of dat we nog steeds het risico liepen op een pak sneeuw. Het antwoord op deze welgemeende vraag was dat we tot eind juni en vanaf begin augustus hier daadwerkelijk het risico lopen op een pak sneeuw. Canadezen zeggen weleens (sarcastisch)  dat Canada twee seizoenen kent: Winter en Juli, waarbij je van Juli niet altijd zeker bent. Nog eentje: op elke dag van het jaar sneeuwt het wel ergens in dit land.

We werden afgelopen week erg verrast toen de nieuwe recreatiegids van de gemeente in de bus viel:
Laura staat in vol ornaat op de voorpagina met de bijgevoegde foto. Inmiddels is dezelfde plaat ook in diverse supermarkten terug te vinden. Madam is zeer onder de indruk van haarzelf en laat iedereen de gids zien. Klik op deze link en glimlach.

Iedereen loopt hier trouwens steen en been te klagen over de hoge benzineprijzen. Er zijn veel mensen die zelfs serieus overwegen om maar niet met vakantie te gaan om zodoende maar wat besparingen door te voeren. Veel schande wordt er ook gesproken over de oliemaatschappijen, die toch maar weer recordopbrengsten weten te publiceren. Allerlei initiatieven worden ondernomen om te proberen de  ESSO's van deze wereld op andere gedachten te brengen. De algemene gedachtegang hier is zoiets dat de oliemaatschappijene profiteren over de ruggen van de gewone burger en dat is de schuld van de Alberta-regering, want die heeft al jaren niet ingegrepen en de olie komt toch hier uit de grond. Ter informatie: de prijs van een liter is ongeveer  € 0,80 (toen we hier kwamen was dat zo'n € 0,55).

Laatste aardigheid: omdat fietsen zo goed was bevallen, heeft Alida hier een heuse Batavus aangeschaft; een zogenaamde'opoefiets'. Het idee is om er mee naar school te fietsen en zodoende onze kleine bijdrage aan een schoner milieu te leveren. Milieu is trouwens een enorm topic hier (aan het worden) en zal bij gelegenheid daarover wat meer wegschrijven). Het ding is er nog niet, het moet helemaal uit Toronto komen, maar zal ter zijner tijd een foto via dit medium verspreiden met een verslag van de eerste ervaringen hier. Foto's die we hier in de buurt hebben vertoond, doen een rijke oogst aan impressies vermoeden.

Waren we vorige week helemaal in ons nopjes over het volop aanwezige voorjaar; met enig gevoel van triomfantelijkheid vertelden we zelfs een enkel familid dat  het kwik tot 25 graden was gestegen (voor de duidelijkheid: Celsius) inclusief bijpassende kledij als korte broek en T-shirt op het terras.
Kregen we dit weekeinde toch de deksel op onze neus! Zaterdagochtend ineens -10 en vandaag is me daar toch een berg sneeuw gevallen met nog steeds het kwik diep onder nul. Vele buren hebben ons aangesproken wat ons toch bezielde om juist in Alberta te gaan wonen. Soms vraag je je dat ook zelf af ................ Het schijnt de ergste winterstorm in April van de laatste 20 jaar te zijn en duurt naar verwachting tot dinsdagavond!
Bekijk de foto's en huiver (desgewenst).

Afgelopen week zijn we met Laura (en Eva) naar open dagen (= avonden) van middelbare scholen geweest. Inderdaad, onze jongste spruit gaat het volgende seizoen ook naar de 'brugklas' (als dat nog zo heet......... ). De schoolkeuze zelf was voor haar niet ingewikkeld. Madam vindt dat ze naar dezelfde school wil als haar zus: dus ingeschreven voor grade 7 op F.R Haythorne jr. Highschool. Laura's grootste keuze probleem was het kiezen van de twee zogenaamde bijvakken. Is ze nog niet helemaal uit; in ieder geval wordt het DRAMA (toneel). Het tweede bijvak is een grote twijfel: wordt het BAND (muziek) of ART (tekenen en schilderen)? Eva vindt dat het ART moet worden, Laura zegt dat zus haar mond moet houden en dat ze zelf wel kan kiezen! We zullen zien.