Het is weer even geleden dat we ons via dit medium hebben gemeld. Het excuus is de drukte van alle dag  en doorlopend weg zijn van huis (het leven ‘on the road’  brengt een nieuwe dynamiek). Of is het gewoon gemakzucht?

Alida heeft het tweede jaar van haar opleiding operationeel afgerond. Het laatste werkstuk en het laatste examen waren natuurlijk allemaal ‘erg lastig’ maar vrouwlief kennende zal er traditiegetrouw wel weer een 8 of 9 in de electronische brievenbus rollen. Na twee jaar bezig te zijn geweest is dit wel zo ongeveer het te herkennen patroon.

De meiden bereiden zich zo langzamerhand hand voor op het einde van het schooljaar. Niet dat de gedachte van de aanstaande zomervakantie zoveel van ze vraagt; de examens die daar aan vooraf gaan wel te verstaan, brengt de opwinding: de NL- vertaling voor de meest gebezigde term in dit verband is ‘getver’! Het geeft tussen twee haakjes ook aan hoezeer de NL-taal bij de dames in de verdrukking begint te raken. Met elkaar wordt uitsluitend in Engels gecommuniceerd. Wanneer wij hen er wederom aan herinneren dat in huishouden het NL leidend is, wordt daar wat mokkend gehoor aangegeven; edoch het Nederlands wat dan wordt gesproken is rijkelijk gelardeerd met allerlei Engels. De zinsbouw laat zich ook raden. Laura’s Nederlands is nog het beste van de twee.

De nieuwe baan bevalt prima. Heb inmiddels al een interessante uitbreiding van het takenpakket gekregen (‘je kan dit wel, doe het allemaal maar zelf). Het toeristisch deel van het werk is ook aantrekkelijk. Je komt in gebieden waar je nog nooit geweest bent. Cold Lake (3 uur ten Noordoosten van hier) was toch wel erg fraai; de reis er naar toe gaat door een glooiend landschap met meanderende riviertjes, flinke meren en vrijwel onbewoond  gebied. Cold Lake zelf ligt aan, inderdaad Cold Lake dat in grootte ongeveer een derde is van het IJsselmeer. Soms is het nog steeds wennen dat dit Canada is en dat de vanzelfsprekende dingen soms anders gaan. Komende week heb ik een project te doen in Calgary. Omdat dit in het centrum van die stad moet gebeuren, met alle gedoe van dien als parkeren en zo (ik ging er maar vanuit dat de auto mij daar zou brengen), liet ik enig gekreun horen. De afdelingsdirecteur keek me wat niet-begrijpend aan en zei ‘nou, dan neem je toch het vliegtuig’. Dus morgenochtend stapt meneer in het vliegtuig om zich vervolgens per taxi naar de eindbestemming te laten vervoeren. Even wanneer wanneer je uit een wereld komt, waar vliegen doorgaans ‘vakantie’ betekent.

Verder was de gemeente deze week nieuws in Nederland. Twee knullen van 14 hadden bedacht om zich maar eens een auto toe te eigenen, waarbij de eigenaar en nog iemand voor het gemak maar werden omgebracht. De Telegraaf drukte dit bericht af in de afgelopen week.

En nog wat over het weer. Zoals dat heet, het is te koud voor de tijd van het jaar. Wat dat in Alberta betekent? Gisteravond zaten we met 3 stellen rond het kampvuur in de tuin (wijn, bier, sterke verhalen en worst om in het vuur te roosteren). Allemaal heel gezellig en behaaglijk warm, maar de thermometer zakte rond middernacht tot bijna het vriespunt en zowaar enige sneeuwvlokken. Betrouwbare bronnen uit Calgary vertelden ons dat daar een flinke hoeveelheid wit spul was gevallen. Prettige Kerstdagen zullen we maar zeggen.

Na 2 weken heerlijk lenteweer (met de 22 graden van afgelopen dinsdag als topper) was het vanochtend even schrikken toen de weervrouw om 7 uur meedeelde dat er een frontje binnen gedreven was en de gevoelstemperatuur zomaar weer –17 was. De hele dag bleef eigenlijk onder nul (afgezien van een korte oprisping van +1). En dan ook nog de sneeuwbui die momenteel over Sherwood Park heentrekt, doet je je even afvragen waarom we in vredesnaam hier zijn gaan wonen!

Maar goed, daar zullen we het verder maar niet over hebben. Aladdin is leuker. Althans volgens Eva. Na weken van oefenen voor dit muzikale schoolproject  was afgelopen week de de apotheose: 4 maal optreden in een uitverkocht theater a.k.a. kerk. En mevrouw had het zo te zien weer uitermate naar het zin zo op het podium in haar rol als het vliegend tapijt. Ook de dramaleraar heeft het blijkbaar opgepikt. Zijn commentaar op haar schoolrapport: ‘ a natural on stage’. En vanavond was er nog een schoolproject te doen in de vorm van een field trip: het bijwonen van de opera La Traviata. Komende week zal dat dan worden uitgediept; niet alleen verhaal en muziek, maar ook de productie. Tot slot was ze met het schoolkoor, waar ze nog steeds deel van uitmaakt nogal actief. Op het Sherwood Park Festival of Music won het koor de eerste prijs in hun categorie en mag het deelnemen aan de provinciale eindronde voor schoolkoren.

View Full Album

Met het voorstschrijden van ons Canadese bestaan, groeien we ook steeds dieper in de sociale kringen. Zo werden we onlangs uitgenodigd voor een bruiloft van de jongste dochter van een van onze vrienden hier (Andy & Donna). Een zeer aangename verrassing en een eerste voor ons (en voor de meiden de eerste bruiloft ooit!). Zaterdag, 11 april was de dag.

En hoezeer hetzelfde en toch ook weer zo anders dan een NL trouwerij. En omdat het zo aardig is om dat te vertellen, hier maar een korte uiteenzetting van impressies.

De locatie waar de ceremonie plaatsvindt, is geheel vrijelijk te kiezen: van kerk tot achtertuin tot Rocky Mountains tot Mexico (heus, we kennen een onlangs getrouwd stel dat de hele bups naar een Mexicaans strand liet overvliegen). Op naar het gemeentehuis is er hier trouwens niet bij. Er zijn hier diverse functionarissen die een huwelijk mogen sluiten; in dit geval was dat een dominee. Tijdens de door het bruidspaar verkozen kerkdienst, voerde de dominee een, zeg maar voor NL begrippen geintegreerde handeling uit, burgelijk en kerkelijk. Ook zijn er getuigen met dezelfde formele rol als in NL: getuigen.  Ze heten alleen anders: Best Man en Maid of Honour. De bruid kiest de ‘Maid’ en de bruidegom de ‘Man’. De keuze onderstreept blijkbaar (is me zo verteld) de bijzondere relatie tussen de gekozenen en het bruidspaar. Verder werd het bruidpaar en de getuigen doorlopend in hun handelingen bijgestaan door de ‘bridesmaids’ en ‘groomsmen’, vier man sterk hier. Bijgestaan betekent de hele ceremonie keurig rechtop op het podium naast het bruidspaar staan, jurk omhoog houden, zakdoekjes gereed houden en wat je maar kunt bedenken.

Tijdens het binnenkomen in de ruimte werden we allemaal keurig naar de voor ons bedachte plaats gebracht. En niet alleen wij; alle 150 genodigden kregen die behandeling. Na het einde van de ceremonie ging het even ordelijk. We werden door de ceremoniemeester keurig opgehaald en naar de ontvangstruimte gebracht. Uiteraard werd de bruid door papa weggeven; de bruidegom stond er alleen voor maar werd bij het altaar op opgewacht door zijn moeder. Uiteraard zoenen. Getuigen, bridesmaids en groomsmen werden individueel tijdens hun binnenkomst voorgesteld aan de aanwezigen. Dit allemaal onder veel geklik en gefilts van fototoestellen en talloze ooooooohs en aaahhhs.  Op mijn vraag of het altijd vooral zo ordelijk verloopt, was na de aanvankelijk verbazing (o ja, natuurlijk je komt uit Nederland) het antwoord: ‘natuurlijk: daarom hebben we de ceremonie ook vier keer geoefend.’ Zo zie je maar: als maar genoeg oefent, gaat het uiteindelijk allemaal spontaan…………..

Heel apart en hartverwarmend om mee te maken was dat de beide moeders de ceremonie openen door een tweetal kaarsen aan tes steken en dat beide ouders gevraagd werd om hun instemming en goede wensen uit te spreken voor het dan nog aanstaande huwelijk. En nadat het ‘I DO’ was uitgesproken met alles wat erbij hoort, werd aan de aanwezigen gevraagd om hun blijdschap voor het bruidspaar uit te spreken. 

Na afloop  was er een receptie (let op = 3 uur later dus gewoon naar huis), tenminste dat stond op de uitnodiging. Omdat de trouwerij zoveel overeenkomsten had met wat we uit NL kenden, gingen we er vanuit dat dit ook ongeveer hetzelfde zo zijn. We hadden dan ook niet zoveel haast om op tijd te zijn. Toen we uiteindelijk een halfuur na de start aankwamen, bleek iedereen op ons te zitten wachten! Een receptie hier betekent hier: een officiele happening voor genodigden met diner vooraf en meedoen aan alle activiteiten daarna. Maar gauw wat excuses gemompeld en vervolgens gauw aan tafel gaan zitten (laten we de mensen maar niet nog langer ophouden). Heb tijdens de hele gezellige avond zelfs met Eva op de dansvloer rondjes lopen draaien. Wals en Tango waren blijkbaar op school ingestudeerd. Laura kon dat ook wel zei ze, maar wilde niet met haar vader een dansje doen. Toen ze later wel met 6 andere grieten met verve een linedance op de vloer neer zette, moest ik ff achter de oren krabbelen. Zal wel te veel ouwe l… voor haar zijn.

Al terug kijkend hebben een harstikke leuke dag gehad. De meiden keken hun ogen uit op zoveel nieuws. En wij omdat het gewoon erg leuk was om dit (weer) eens mee te maken.

 Een van de grappigste dingen die we in tijden hebben gezien!!

   

Laura was deze week helemaal in haar nopjes.  Apetrots kwam ze donderdag thuis met de mededeling dat ze is geslectieerd voor het badmonton schoolteam van haar school FR Haythorne.  Uiteraard zoals het hier betaamd is dat niet zonder slag of stoot gegaan.  Na de hele winter elke (nou ja, bijna elke dan) woensdagavond op training te zijn geweest  en na twee ronden selectiewedstrijden kwam de grote mededeling: gekozen. Betekent dat Laura nu mee mag doen de eer van de school te verdedigen tegen de andere scholen uit de regio. En dat betekent heel wat hier.

Ander sportief nieuws is dat de Edmonton Oilers nog steeds volop in de race zijn om de play offs te halen. In voetbaltermen zeg maar de knock out fase van de Champions league. De beste 8 gaan door, de heren staan momenteel zevende. Maar let op: het gat met de nummer 11 (!!) is maar 5 punten en dat na 74 van de 82 wedstrijden. Gelouterde fans roepen in koor dat er meer dan voldoende kans is om het play offs allemaal mis te lopen.  Laten we hopen dat dat niet gebeurd, want dagen van diepe depressies bij de vele mensen om ons heen is geen pretje. Wat daarbij extra zout in de wond zou zijn hier, is dat Calgary zich al wel geplaatst heeft.

En tot onze stomme verbazing was de wedstrijd Nederland-Schotland bijna live op TV.

Nog wat geestige uispraken de laatste tijd gehoord over de economische situatie:

Alberta: feast or famine wat zoiets betekent als dat het hollen of stilstaan hier is.

En de laatste bumper sticker: “Please Lord, send another boom. We promise we won’t piss it away next time (again).” De sticker verwijst weer naar de enorme economische voorspoed van de afgelopen jaren en hoezeer mensen er vanuit zijn gegaan dat dat nooit over zal gaan. Velen blijken nu geen appeltje voor de dorst te hebben en zitten in de financiele problemen. Het aantal persoonlijke faillissementen is dan ook onbedaarlijk aan het stijgen.  De jaren tachtig gaf hetzelfde beeld: blijkbaar is er weinig geleerd, vandaar de toevoeging ‘again’. Misschien is er toch wat voor Hollandse zuinigheid te zeggen?

En eentje over de aard van het weer hier (de we inmiddels zeer herkennen): Als het weer je niet bevalt, wacht dan 5 minuten.  Voor de misschien broodnodige toelichting: het is nooit lang slecht weer hier.

View Full Album

Vrijdag ging en de wegen van de familie eventjes uiteen. Laura ging gezellig bij Claasje logeren, Eva ging met vriendin Amy en haar ouders op bezoek bij hun oma Aston in de provincie Saskatchewan. En dat allemaal omdat pa en moe weer eens een weekeindje er samen op uit wilden. Naar de bergen wel te verstaan.

Is weer een prachtig tripje geworden. En van alles meegemaakt. Vrijdag vooral heel veel dieren gezien. en wat leuke hikes gedaan (o.a. naar de Siffleur Falls). Zaterdagochtend bleek het enorm gesneeuwd te hebben en blijkbaar was niet iedereen daarop voorberijdt. De Icefield Parkway (de weg door de Rockies) was ‘s ochtends bedekt met zo’n 20 sneeuw, de borden gaven aan dat de ‘driving conditions poor’ waren  en winterbanden verplicht waren; opletten geblazen zou je dus denken. We hadden nog een 5 minuten gereden en daar was de eerste auto al van de weg geraakt. Was net gebeurd want de mensen zaten nog in de auto te trillen; de auto bleek op het randje van een dertig meter diep ravijn te staan in een diepe sneeuwbank. Op de vraag of het allemaal goed was (je moet toch wat, niet waar) begonnen de damelijke inzittenden spontaan te brullen. Details: men had werkelijk niets bij zich dat ook maar een vermoeden gaf dat of winterse situaties is nagedacht, zelfs geen fatsoenlijke winterjassen, handschoenen, sneeuwscheppen en wat je maar kunt bedenken. Maar goed, ze kwamen dan ook uit British Columbia (wonen bij nicht Marijke in het dorp). Alida en ik, met de sneeuwscheppen de uitdaging aangegaan en binnen 10 minuten stond de auto weer op de straat en kon men verder. Uiteraard was de familie helemaal de held. Maar goed, weer verder en ja hoor daar was de volgende auto in de berm (ook uit BC). Zelfde procedure herhaald, nu met hulp van anderen en hopsakee, weer een clubje blij. En zo nog twee, niet gek voor twee uurtjes op de 93. 'Des avonds in ons onderkomen tijdens onze borrel met uitzicht over Lake Louise schuiven ineens goede vrienden van ons hier uit het dorp plotseling aan, want die waren ook in het hotel.

Zondagochtend in Banff waren de weersomstandigheden helemaal bar en boos: heel Alberta in een sneeuwstorm. Uiteindelijk bleek ook in Sherwood Park zo’n 20 centimeter te zijn gevallen. Dus weer schuiven geblazen, zucht

Afgelopen maandag begonnen aan de nieuwe job. Wel evenjes wennen, hoor.  Van de hectiek van een operationele projectorganisatie naar een bedaarde stafomgeving met allerlei mensen die toch wel erg vinden dat ze heel belangrijk werk verrichten. Zal wel even wennen worden (voor hun dan ;-)) en zie er nu al naar uit om de eerste opdrachten op locatie te gaan doen. Kan ik zeer zeker mijn eigen toon zetten.

Ook afscheid genomen van het ‘oude’ team. Is toch wel apart hier of tenminste heel anders dan de NL situaties die ik me kan herinneren. Daar wordt echt afscheid genomen, met praatjes van de baas en eventueel collega’s, etentje hier en daar plus de onvermijdelijke cadeautjes. Hoe ging dat hier? Nou, gewoon eigenlijk niet. Gewone werkdag, waarbij wel een paar zeer naaste collega’s je vragen of nu toch echt de laatste dag is. Wel een lunch met een paar collega’s (spontaan initiatief op de dag zelf) en om een uur of vijf een doos zoeken om de persoonlijke spullen van de werkplek in te pakken. Heb het goede gebruik hier om tot slot nog een tranentrekkende e-mail de groep rond te sturen met de standaard inhoud hoe geweldig het allemaal niet was geweest, hoeveel je wel niet geleerd hebt en hoe graag je met iedereen wel niet contact wilt onderhouden maar niet rondgestuurd. Was wel aangenaam verrast dat ik deze week van een paar mensen een bedankje kreeg toegezonden voor van alles en nog wat. En kreeg vandaag een uitnodiging om officieel met het team een afscheidslunch te doen. Schijnt heel bezonder te zijn en zal het me laten welgevallen

Afgelopen week kregen we het heuglijke bericht dat goede vrienden van ons een baby hebben gekregen. Prachtig mooi (en vooral heel klein) kereltje. Kijk en lees vooral hun weblog over hoe de gezondheidszorg het toch allemaal vooral ook weer anders aanpakt en bewonder de foto’s. Elwood en Wendy, nogmaals van harte gefeliciteerd

Wat ons deze maand vooral droef stemde, was het overlijden van mijn favoriete oom in Nederland. Heb tijdens mijn 1-daagse bezoek aan NL de Brabantse begrafenis kunnen meemaken. Naast de droeve aangelegenheid was het uiteindelijk ook weer leuk om zoveel familieleden te zien. En deze week is een naaste collega van Alida niet onverwachts overleden. De stemming op school is, zoals te verwachten zeer bedrukt. Zoals het Elk Island (de overkoepelende schoolorganisatie) betaamt, blijkt alles weer uitstekend voorbereid en georganiseerd. te zijn. Er blijken allerlei draaiboeken klaar te liggen over hoe de staf op te vangen (psychologen) en de kinderen in het algemeen en de kinderen uit zijn klas in het bijzonder. Zaterdag vindt er een zogenaamde ‘celebration of life’ plaats, waarbij diverse mensen het leven van Don Snow zullen herdenken met toespraken, muziek en poezie onder het genot van eten en drinken.

En de winter wil maar niet ophouden.  Vorige week hebben we hier een nieuw record gevestigd. Was de koudste dag tot dan –30 geweest; het record werd ruimschoots verbeterd tot –42. Lijkt er op dat het de komende week met de komst van de lente toch echt boven nul gaat komen. Een van de broers schreef met dat we toch echt meoten geloven dat ook in Canada het echt een keer gaat dooien.

View Full Album

Vandaag maar eens een dagje er op uit geweest. Het was prachtig weer, de zon scheen volop, het vroor amper dus waarom niet. Wel in mijn uppie, want Alida was druk bezig om een assignment te maken, de meiden waren blijkbaar erg druk (waarmee weet ik nog steeds niet, maar het vindt in elk geval plaats in de eigen kamer).

Ben op bezoek geweest bij het Silver Skate Festival (met een nogal Nederlands tintje), the wilderness centre en Elk Island National Park. Heb wat foto’s bijgevoegd om mee te genieten.

Verder gebeurt hier niet zoveel bijzonders.

Deze week werd wel weer erg duidelijk hoezeer Alberta’s economie van de olieprijs afhankelijk is.  Waar in de zomer nog enorme budgetaire overschotten door de provinciale regering werden voorspeld (8,5 miljard), blijkt nu ineens een tekort van ongeveer een miljard uit de hoge hoed te zijn getoverd. Iedereen in rep en roer want dat was de laatste 15 jaar niet meer gebeurd. Wat er nu zou moeten gebeuren, weet niemand. Heb het idee dat men het er voor dit jaar maar bij laat zitten; zodra de olieprijs weer stijgt, stjgen de inkomsten ook, nietwaar.

En Obama is op bezoek geweest. Canada had de eer om de eerste buitenlandse bestemming van de nieuwe president te zijn. Het was maar een bezoek van 7 (zeven) uur, maar alle nieuwskanalen brachten samenvattingen en impressies, die minstens even lang duurden. Het enthousiasme onder de burgers leek enorm. En een paar duizend mensen trotseerden de vrieskou en hebben zich in de hoofdstad Ottawa (Obama’s zijn enige verspreking tijdens die bezoek was dat hij de stad ‘Iowa’ noemde naar een van de plattetlandsstaten van de USA) lopen te vergapen aan de man.  Ook onze houtenklaas premier liet alle aandacht zich wel gevallen en mocht zelfs even met Obama naar het publiek zwaaien. Zoveel enthousiasme had hij nog nooit gezien. Sneu voor hem dat het voor die ander was.

In de laatste 6 weken hebben we (in diverse samenstellingen) nogal wat gangetjes naar het theater gemaakt.
Eerst was daar  Neil Diamond in Rexall Place. Met 17,000 andere oudere jongeren luisteren en kijken naar een geoliede voorstelling met vooral oude glorie. 

Vervolgens de fundraiser voor de lokale bibliotheek met als topattractie Brett Kissel, inderdaad..............................nog nooit van gehoord.
Deze 18 jarige jongeling zette een show neer waar we eigenlijk nog steeds van onder de indruk zijn. Het bijeffect van deze voorstelling was/is dat Eva inmiddels druk bezig is allerlei liedjes van hem aan het instuderen is 'omdat die zo leuk zijn'. Detail: het is allemaal countrymuziek (slik).

Daarna opera.... echt.  Op verzoek van onze oudste (school had haar aangemoedigd dit te doen als project voor een van de vakken) gingen we met z'n tweetjes naar de Jubilee om Wagner's The Flying Dutchman te beluisteren. Dit met enige schroom (ik leef nog steeds bij de gedachten van Fons Jansen hier. Hij vond dat opera vreselijk saai was. Om dit enig gezag bij te zetten vertelde hij toen dat hij eens een voorstelling had bezocht die om 8 uur begon. Drie uur later keek hij op zijn horloge: het was toen kwart over acht!!). Maar het viel allemaal reuze mee. De muziek was mooi, de stageshow was prachtig.

En tot slot afgelopen vrijdag met z'n allen naar Hairspray, weer in de Jubilee (of The Jube zoals men liefkozend roept). Was heel leuk en gezellig (publiek), de criticus in de krant uiteraard niet.


       

Vandaag is het weer Thanksgiving Day, een nationale feestdag in Canada. Een dag waarop wordt stilgestaan bij alle goede en positieve dingen die men als individu en als gezin heeft en beleeft. Thanksgiving wordt het op de tweede maandag in oktober gevierd.

Thanksgiving wordt hier gevierd met de hele familie.  Mensen komen dan ook vaak van heinde en verre om dit met elkaar te vieren. Hoogtepunt van het feest is het gebruiken van de gezamenlijk dis. De traditie schrijft voor om dan kalkoen te eten. Traditionele bijgerechten zijn aardappelpuree, stuffing, zoete aardappels, sperziebonen, veenbessen (cranberries) en als nagerecht pecannotentaart (pecan pie) en pompoentaart (pumpkin pie). We hebben het voorrecht dit keer gehad om bij twee families de dis te gebruiken. Gezien door de symboliek van hier beschouwen we dat als zeer eervol.

De USA kent deze feestdag ook maar daar wordt de dag gevierd op de vierde donderdag van november.  Heeft te maken de Canadese geschiedenis daaromheen. Een kleine (hier en daar wat kort door de bocht) uiteenzetting.

De traditie wordt geassocieerd met een feest dat door de Pilgrim Fathers zou zijn gevierd in 1621 toen zij in Plymouth in Massachusetts (USA) een nederzetting hadden gesticht. Vandaar uit heeft de traditie zich verder verspreid over het continent. Maar dit is de uitleg voor het Engelstalige Canada. De Franstaligen menen dat zij de traditie hier hebben gebracht via hun kolonisten ten tijde van de grote Franse ontdekkingsreiziger Samuel de Champlain. En daar is ook wat voor te zeggen gezien de beschikbare lectuur. Ik zal me niet verder mengen in de interne strijd hier. Waar iedereen het wel over eens is dat, na afloop van een van de grote oorlogen hier tussen Frankrijk en Engeland in 1763 een speciale Thanksgiving Day in Halifax is gevierd.

In 1879 verklaarde het parlement dat 6 november een speciale dag voor Thanksgiving zal zijn en dat iedereen daarvoor ook een vrije dag krijgt. Maar goed,  grote gebeurtenissen zetten nieuwe tradities en zo ook hier. Het einde van de eerste wereldoorlog op 11 november gooide in dit geval roet in het eten. Twee bijzondere dagen ineens in dezelfde periode. Een tijd lang werden de twee afzonderlijke aanleidingen gezamenlijk gevierd. Blijkbaar werkte dat niet goed want in 1931 werd toch besloten om de twee dagen te scheiden: 11 november werd Remembrance Day (zeg maar de Canadese 4 mei). Thanksgiving zou worden gevierd op de maandag van de week waarin 11 november viel. En ook dat bleek niet goed te werken. In 1957 werd besloten dat deze dag in het volg zou worden gevierd op de tweede maandag van oktober.

Een week of drie geleden kreeg de regerende partij (Conservatives) het in de bol om landelijke verkiezingen uit te schrijven. Op 14 oktober moet dat gebeuren. De reden was dat ze als minderheidsregering uitgeregeerd zouden zijn en een mandaat aan de bevolking wilden vragen om er weer een tijdje aan vast te kunnen plakken. Erg bevordelijk voor dit besluit was ook dat de regeringspartij ver voorop lag in alle tussentijdse verkiezingspeilingen; een meerderheid lag in het verschiet. Sindsdien worden we dagelijks 'vermaakt' met een wel heel saaie verkiezingsstrijd. Er wordt van alles beloofd, vooral geld; het ene miljard na het andere wordt voorgeschoteld. Daarnaast vegen de opponenten heel beleefd (het is Canada nietwaar) met elkaar de vloer aan. En er gebeuren dingen die je in NL niet gewend bent: aan de premier werd onlangs gevraagd hoe al die plannen in elkaar steken en zich verhouden tot elkaar. Antwoord: hadden ze nog niet over nagedacht. Er is nog geen plan of iets dergelijks. Kortom: we roepen maar van alles.

Een introductie van de strijdgewoel:
De regeringspartij is de Conservatieve Partij onder leiding van de wel heel degelijke Stephen Harper. Ben bepaald geen fan van de ongetwijfeld goede man. Stijve hark, tamelijk arro en een gedachtengoed uitdragend waarbij de VVD ineens een linkse societeit lijkt te zijn.
De grootste oppositie partij is de Liberale Partij onder leiding van Stephane Dion. Als leider maakt hij vooral in Engelstalig Canada een wat hulpeloze indruk: hij spreekt als geboren Franstalige namelijk beroerd Engels. Daarnaast heeft hij juist voor de verkiezingen bekend gemaakt dat zijn partij werk wil maken van het milieu en belasting wil gaan heffen op de uitstoot van broeikasgassen. Ik geef het je te doen: hoe ga je in stuntelig Engels aan een Canadees uitleggen, die in principe fel tegen elke vorm van belastingheffing is dat de aarde opwarmt (het wordt 's winters nog steeds royaal minus 30) en dat daarvoor geld betaald moet worden. Doorgaan Stephane, je kunt het .
Dan hebben we nog Jack Layton, de leider van de NDP, een heuse socialistische partij. Jack heeft zeker charisma en is een heus contrast t.o.v. Harper zowel qua ideeen als qua persoonlijkheid. Jack gaat voor de gezinnen omdat Harper dat niet doet, zegt ie.
Dan hebben we de Bloc Quebecois nog, een partij die voor de soevereiniteit van Quebec staat en wel wil afscheiden of toch weer niet.  Deze club heeft een welbespraakte leider in Gilles Duceppe, heeft eigenlijk verder best wel aardige ideeen maar je hebt er hier geen bal aan. Je kunt nergens in Canada op de partij stemmen, alleen in Quebec. Ook de website is zoals het hoort: alleen in het Frans.
En tot slot de Groene Partij  onder leiding van Elizabeth May. Zeer vaardig in het debat, heeft voor hier interessante stellingen. Ofschoon er een constante aanhang voor deze club is (10%) komt ze niet voor de in kamer (House of Commons), lange leve het districtenstelsel! De vier heren hebben ook nog hun uiterste best gedaan om madam buiten het nationale verkiezingsdebat op TV te houden. Is niet gelukt en ze deed het vervolgens erg goed.  Daarnaast heeft elk district nog zo zijn eigen specifieke kleuring. In de onze dingt een onafhankelijk kandidaat mee naar de gunst van de kiezers, in twee districten in de stad doet de Communistische Partij van Canada een gooi, enzovoort.

Waar de Conservatives in het begin een straatlengete op alles en iedereen voor lagen, is dat de laatste twee weken aan het veranderen. Eerst door stommiteiten (o.a. roepen in Quebec dat op kunst maar bezuinigd moete worden. En dat in een omgeving waar kunst vooral voor de eigen Franse identiteit staat). En vervolgens door de toestanden op de financiele markten, waarop kil en zakelijk werd gereageerd en onvoldoende werd aangevoeld dat de pijn aan de keukentafel wel degelijk wordt gevoeld (iedereen is hier zijn eigen pensioenfonds en ziet/zag de waarde van de belegging onderuit gaan).

We zullen zien wat op 14 oktober is gekozen. Zelf mogen wij daaraan niet meedoen, zijn geen staatsburgers van dit land. Wordt vervolgd

Zo, we zijn allemaal weer terug in de routine (bijna dan). De meiden enthousiast weer naar school (echt!), Alida weer voor de klas en ook weer naar school. Maar het eerste enthousiasme is alweer over en de harde realiteit dringt door .............huiswerk! 

De laatste bezoekers zijn inmiddels ook weer veilig terug in Nederland aangekomen. Wim, Annette, Leo en Anouk hadden de eer die status te hebben. Het vertrek had wat voeten in de aarde. Uiteraard (na drie jaar ervaring met ze durf ik dat wel te stellen) werd op de luchthaven vastgesteld dat er royaal sprake was van overgewicht. De clerk was onverbiddellijk: bijbetalen of overpakken. Geld was onbespreekbaar, dus vloog de vuile was onder het oog van tientallen door de lucht. Uiteindelijk was alles tot ieders tevredenheid opnieuw ingepakt.

Verder hadden ze een erg leuke trip gehad met interessante ontmoetingen. Het meest aansprekende (voor mij dan) was de volgende situatie. Wim stond bij een supermarkt in Sherwood Park te wachten op de rest van het spul. De zon stond hoog aan de hemel en scheen fel in het gezicht. Het turen (grrr, waar blijven ze toch..) werd zodoende wat bemoeilijkt en om de ogen te beschermen hield hij de hand er boven. Op dat moment stopte een auto voor hem. Het zijraampje ging langzaam omlaag en een wat oudere dame vroeg hem in onvervalst Alberta-Engels of de koeien er al aankwamen.......................... De reactie dat dat nog wel even zou duren omdat ze uit Nederland moesten komen, maakte niet echt veel indruk.

Over ontmoetingen gesproken. Alida was op een dag rustig aan het werk in school. Zag aan het einde van de gang drie dames lopen. Plotseling werd ze (in het Nederlands nog wel) enthousiast aangesproken: 'Ik ken jouw, heb je gezien met je fiets op je weblog'. Alida natuurlijk totaal verbaasd. Ze dacht zoiets als zo moet een bekende NL-er zich voelen. Blijkt het een dame te zijn uit Woerden die binnenkort naar Sherwood Park gaat verhuizen. Was op een orientatietoer en het kiezen van een school hoorde daarbij. Ik kan ze rustig vertellen dat ze met de keuze voor Glen Allan een goede hebt gemaakt. We wensen ze veel succes met de verdere voorbereidingen.

Verder hadden we het weekeinde daarvoor gezellig Ton op bezoek gehad. Dit was zijn tweede keer en dit keer bracht hij Lia mee. Om het geheugen wat op te frissen, hij heeft ons destijds (mei 2005) geholpen met onze allereerste verhuizing hier en was daarmee dus ook onze allereerste bezoeker vanuit Nederland. Net als met zwager en ‘schoonneef’ hebben we ook met hen een stevige tocht door Elk Island National Park gemaakt.