Zo, we zijn allemaal weer terug in de routine (bijna dan). De meiden enthousiast weer naar school (echt!), Alida weer voor de klas en ook weer naar school. Maar het eerste enthousiasme is alweer over en de harde realiteit dringt door .............huiswerk! 

De laatste bezoekers zijn inmiddels ook weer veilig terug in Nederland aangekomen. Wim, Annette, Leo en Anouk hadden de eer die status te hebben. Het vertrek had wat voeten in de aarde. Uiteraard (na drie jaar ervaring met ze durf ik dat wel te stellen) werd op de luchthaven vastgesteld dat er royaal sprake was van overgewicht. De clerk was onverbiddellijk: bijbetalen of overpakken. Geld was onbespreekbaar, dus vloog de vuile was onder het oog van tientallen door de lucht. Uiteindelijk was alles tot ieders tevredenheid opnieuw ingepakt.

Verder hadden ze een erg leuke trip gehad met interessante ontmoetingen. Het meest aansprekende (voor mij dan) was de volgende situatie. Wim stond bij een supermarkt in Sherwood Park te wachten op de rest van het spul. De zon stond hoog aan de hemel en scheen fel in het gezicht. Het turen (grrr, waar blijven ze toch..) werd zodoende wat bemoeilijkt en om de ogen te beschermen hield hij de hand er boven. Op dat moment stopte een auto voor hem. Het zijraampje ging langzaam omlaag en een wat oudere dame vroeg hem in onvervalst Alberta-Engels of de koeien er al aankwamen.......................... De reactie dat dat nog wel even zou duren omdat ze uit Nederland moesten komen, maakte niet echt veel indruk.

Over ontmoetingen gesproken. Alida was op een dag rustig aan het werk in school. Zag aan het einde van de gang drie dames lopen. Plotseling werd ze (in het Nederlands nog wel) enthousiast aangesproken: 'Ik ken jouw, heb je gezien met je fiets op je weblog'. Alida natuurlijk totaal verbaasd. Ze dacht zoiets als zo moet een bekende NL-er zich voelen. Blijkt het een dame te zijn uit Woerden die binnenkort naar Sherwood Park gaat verhuizen. Was op een orientatietoer en het kiezen van een school hoorde daarbij. Ik kan ze rustig vertellen dat ze met de keuze voor Glen Allan een goede hebt gemaakt. We wensen ze veel succes met de verdere voorbereidingen.

Verder hadden we het weekeinde daarvoor gezellig Ton op bezoek gehad. Dit was zijn tweede keer en dit keer bracht hij Lia mee. Om het geheugen wat op te frissen, hij heeft ons destijds (mei 2005) geholpen met onze allereerste verhuizing hier en was daarmee dus ook onze allereerste bezoeker vanuit Nederland. Net als met zwager en ‘schoonneef’ hebben we ook met hen een stevige tocht door Elk Island National Park gemaakt.