Dwars door de prairies (voor de liefhebber rijkswegen 845, 842) kwamen bij de Blackfoot Crossing Historical Park uit. Het ligt middenin Siksika First Nation, het op een na grootste indianenreservaat van Canada Dit museum is opgericht door en is geweid aan de Blackfoot Indianen (Siksika is een van de Blackfoot groepen), hun cultuur en taal. De presentatie van alles is buitengewoon modern. De inhoud had een opmerkelijke diepgang (we verwachtten blijkbaar niet al teveel?); we waren erg onder de indruk van de verhalen; ze roepen emotie op en inspireren. Het museumgebouw zelf geeft nog een extra classy tintje aan het hele bezoek; het design is prachtig (een combinatie van modern en traditioneel) en ontworpen door een local.

De plek waarop het museum staat is een historisch belangrijke locatie. In 1877 werd hier de zogenaamde Treaty #7 getekend, een overeenkomst tussen de 5 dominante Blackfoot stammen en de overheid. Het verdrag regelde kortweg territorium en betalingen.

Een uur rijden naar het noorden (rijksweg 56) ligt Drumheller met zijn wereldberoemde Tyrellmuseum, de onbetwiste # 1 tentoonstelling op het gebied van de paleontologie. Op zwaar en aanhoudend verzoek van de meiden zijn we daar weer op bezoek geweest (we zijn er alle jaren hier tot nu toe geweest). Onze mening: een must voor iedere bezoeker!

View Full Album

In de uiterste zuidwest hoek van de provincie ligt dit nationale park. We waren er nog nooit geweest dus meer dan hoogtijd om het met een bezoek te vereren. Wat direct opvalt is het gebrek aan massa toerisme dat je in deze periode in zowel Banff als Jasper ziet. Om maar een indicator te gebruiken: het was kinderlijk eenvoudig om midden in het dorpje een parkeerplek te vinden. En het is klein vergeleken met de twee grote broers. Maar niet getreurd, de charme van het park kan zich meten met de twee.

Eigenlijk is die hele zuidwest hoek meer dan de moeite van het bezoeken waard. Je kunt er verbluffend interessante musea bezoeken, zoals ‘Head-Smashed-in Buffalo Jump’ (heet echt zo) bij Fort McLeod of het koetsenmusem in Cardston. En als dat niet de interesse wekt, vergaap je dan maar aan de indrukwekkende landschappen. Omdat we toeristisch wilden gaan, zijn we de grens van de USA overgewipt om via de staat Montana naar de Waterton parkingang te rijden.

Die hele grensovergang is trouwens een attractie op zich. Wat die Amerikanen allemaal wel niet hebben bedacht voordat je de grens kunt oversteken is bijna Big Brotherig (en dan bedoel ik Huxley, niet RTL): formulieren invullen, foto’s maken, vingerafdrukken maken (alle 8 + duimen), mini interview over het hoe en waarom van het bezoek, etc. Uiteraard alles digitaal vastgelegd, dus meneer Homeland Security weet nu precies wie de familie is. Op mijn enigszins fronsende blik reageerde de beambte dat dit allemaal voor mijn eigen veiligheid is. Niemand anders dan ik kan nu op mijn paspoort de VS meer binnenkomen. Op de een of andere manier luchtte dat niet op. Een dik uur later en $24 armer (US) waren we welkom en mochten we verder. Voor de vergelijking: zo’n 20 jaar geleden zijn Alida en ik door dezelfde grensovergang gegaan. De hele procedure kostte toen minder dan 1 minuut. Het meest tijdrovende van de procedure toen was het uitwisselen van de gebruikelijke beleefdheden als ‘mogge’ en ‘Wat is de benzine duur, vindt U niet?’

View Full Album

Dit miniplaatsje in het zuidelijke deel van Alberta is in 1910 ontstaan door de aanleg van de spoorweg in de prairies en is vernoemd naar de Romeinse god van vuur. Het is zo’n typisch slaperig prairiestadje waar het leven zich lijkt voort te kruipen, doodse stilte op straat en vooral veel boerenbedrijf in de zeer wijde omtrek. Midden jaren 80 toen de hele economie van de provincie in een nogal diep dal zat kwamen  een paar slimmerikken hier op het idee om het dorp rond het thema Star Trek te gaan promoten (elke liefhebber van dit fenomeen weet dat de naam Vulcan een haast mythische betekenis heeft) en zo een extra inkomstenbron te creeren. En zie daar, VAST (Vulcan Association of Science and Trek) was geboren om het allemaal te organiseren. Inmiddels heeft het dorp een flink schaalmodel van de USS Enterprise, een toeristeninformatiecentrum in de vorm van een ruimtestation (de medewerkers lopen allemaal rond in passende outfit), muurschilderingen, diverse lokale ondernemingen met typerende naamgevingen. Daarnaast is er voor de vele Star Trek adepten de jaarlijkse Spock Days/Galaxyfest, dit jaat goed voor 10.000 bezoekers waarbij een stoet van bekende acteurs komt opdraven. En dit jaar werd de nieuwe Star Trek film nog voor de officiele wereldpremiere voor de allereerste keer vertoont (was dat dan niet de premiere??) aan de inwoners van dit dorp. Dus de familie met zeker twee-en-een halve fan besloot om er maar eens een kijkje te gaan nemen. En Laura werd zo geinspireerd dat ze zich het beroemde handgebaar van ‘Live long and prosper’ (ringvinger en pink tegen elkaar en middel- en wijsviner tegen elkaar; tussen de twee paar vingers blijft een ruimte in V-vorm bestaan) zich heeft eigen gemaakt.  De rest kan het nog steeds niet.

Voor wie allemaal nog meer wil weten, check dan de website van Vulcan.

View Full Album

Deze week zijn we ons te buiten gegaan aan wat ze hier ‘home renovations’ noemen; een nieuwe vloer in de basement en een nieuwe countertop, eh sorry keukenblad. Zweet op de rug, gefoeter (geen enkele wand staat haaks, grrrr), hulp van vrienden en veel stof later is alles weer terug in de staat van leefbaar.

View Full Album

Afgelopen weekeinde was het weer tijd voor dit jaarlijkse festival. 62 stands dit keer, die 80 verschillende etniciteiten vertegenwoordigden. En natuurlijk heeft de familie weer haar steentje bijgedragen: meehelpne in het Nederlandse paviljoen (zoals dat hier genoemd wordt). Laura deed de souverniershop, Alida was hoofd ‘broodje gezond’, Eva was ‘runner’ en ik was patat-, kroket en parttime oliebollenbakker. Eva en Laura brachtten nog een half Nederlandse introducee mee: Ben (omdat hij dat zo graag wilde).

In het paviljoen kon je naast alle fastfood en souvernirs ook nog poffertjes, haring met uitjes en stroopwafels kopen. En natuurlijk klompen bewonderen, volksdansen kijken, op de batavus rijden (met helm) en het draaiorgel bewonderen. Kortom, alsof je op zaterdagmorgen ergens op de markt rondloopt.

Afgelopen weekend was het trouwens weer raak met storm. Niet zozeer bij ons in SWP, maar het festival kreeg er te mee te maken. Aan het einde van de zaterdag werd er weeralarm afgekondigd en moest Hawrelak Park, waar het allemaal plaatsvond snel ontruimd worden. Het laat zich raden dat dat met naar schatting 60,000 aanwezigen geen eenvoudige taak was. Het noodweer kwam maar gelukkig geen ongevallen. Maar ten zuiden van ons in Camrose ging het wel flink mis. Het jaarlijkse muziekfestival (Country!!) daar werd getroffen door een windhoos. Helaas viel onder de 50,000 aanwezigen een dode te betreuren.

Pakweg 2 weken geleden hadden we hier een tamelijk zware storm, goed voor ontwortelde bomen, gebroken electriciteitskabels en stroomstoringen, ondergelopen kelders en hagelstenen zo groot als stuiters. En twee van de olierafinaderijen hier, moesten noodgedwongen hun productie stopzetten. Met als gevolg dat diverse benzinepompen in Alberta drog zijn komen te staan. In Sherwood Park alleen al heb ik er al 7 geteld.

Iedere rechtgeaarde Albertaan is uiteraard zeer verontwaardigd. Ten eerste de aloude economisch wet van vraag en aanbod blijkt te goed te werken: minder aanbod, zelfde vraag, prijzen omhoog. Waar het hier zo geadoreerde vrije-marktsysteem ineens tegen je werkt, heet ‘vrije markt’ nu zomaar ‘gauging’ of te wel afzetterij. De prijzen zijn met 6 cent omhoog geschoten tot het lieve sommetje van maar liefst $ 0,92 per liter.

Ten tweede hoor je veel gemopper over dat het spul hier allemaal de grond uitkomt, maar dat je er als eigenaar (bij wet behoren alle bodemschatten toe aan de provincie en de provincie is de burgers; zo zie je maar wat een voordeel het heeft om in Alberta te wonen) er niet aan kunt komen. Het is allemaal een schande ;-)

Zomaar met z’n tweeën op zondagavond er lekker opuit. Was ongeveer 15 jaar geleden dat we ze voor het laatst gezien hadden.  Geen optredens in grote stadions (hebben ze eigenlijk nooit gedaan), maar in degelijke concertzalen zoals ook nu. En 2000 mensen kwamen er op af, vooral veel oudere jongeren; de zaal was uitverkocht.

Opvallend hoe goed de oudjes (allen ruim in de 60 alweer) nog steeds bij stem zijn en hoeveel plezier het podium afstraalt. Was wederom meer dan de moeite waard (om het maar voorzichtig uit te drukken). Jammer dat het maar 2 uur duurde.

En omdat het allemaal zo fraai was, hier nog een videootje van een van de liedjes die werd gezongen tijdens de show. Is bijna identiek.