Zomaar op het avondnieuws. Kijk, nadat het reclamefilpmje is afgelopen op 9.34 voor het einde (even het balkje verschuiven) naar het item ‘Under the big top’. Het is maar  40 seconden, maar toch!

Afgelopen twee weken was ik voor het werk op locatie. Dus, op maandagochtend hop in de auto naar het vliegveld, een uur vliegen, een uur rijden en daar was ik dan in het hart van de Albertaanse (is dit goed Nederlands??) olie industrie, Albian Sands. Mijn werkgever Flint bouwt daar voor Shell een plant, die straks het teerzand moet scheiden in, inderdaad teer en zand. Die teer is trouwens gewoon aardolie.

En wat een wereld stap je dan binnen. Alles is anders en doet me denken aan de goldrush van 150 jaar geleden. De gemiddeld 800 mensen op de bouwplaats daar werken van 6 tot 6.  En natuurlijk niet 5 dagen per week en dan keurig twee dagen vrij. Nee hoor, we trekken met z’n allen lekker door: de korste dienst die je kan hebben is 10-4 (10 dagen op, 4 dagen af), 14-7 komt voor maar 20-8 is de meest populaire, want dat verdient zo lekker. En niemand heeft een salaris of loon, iedereen werkt op uurloonbasis.

Omdat de bouwplaats in ‘the-middle-of-nowhere’ ligt (het dichtsbijzijnde dorp, Fort Mackay ligt op zo’n kwartier rijden en heeft slechts tweehonderd inwoners)  is er voor de werklui een speciaal dorp, Albian Village gebouwd. Dat wordt dagelijks door zo’n 2500 mensen bewoond (naast Flint bouwen nog twee anderen wat spul). Het is 35,000 vierkante meter groot en het kost je ongeveer 20-25 minuten om er omheen te lopen; het ligt pakweg op een kwartier rijden van de bouwplaats. Vervoer van en naar het werk gebeurt met autobussen (van die gele schoolbussen) over lekker stoffige zandwegen. Nu, midden in de zomer met de warmte zijn alle ramen open en zit iedreen heerlijk stof te happen.  Alles is verder inclusief, behalve de versnaperingen ‘s avonds. Maar gelet op de werktijden is er weinig ‘s avonds’: werken-eten-slapen is het devies. En degenen die dan toch hun biertje willen drinken; bereid je dan voor op een brute discipline. een flesje kost een tientje en dronkenschap wordt beloond met ontslag. En voor de geinteresseerden: de verhouding mannen-vrouwen is ietwat scheef: ik schat zo 20:1………………….  En zoals het hoort, rookt iedereen (zo lijkt het tenminste) en elke 5e woord dat wordt gesproken is het f-woord. De plek is sowieso goed voor het oppoetsen van je Engelse vocabulaire.

Het kantoor waar ik werkte staat op de rand van de Jackpine mine, een gat van een kilometer bij een kilometer en 100 meter diep (ik heb echt geen flauw idee hoe groot dat gat is, dus ik roep maar wat). Het is ontstaan door 6 jaar lang te graven 24/7 en gaf me het gevoel dat ik over Grand Canyon uitkeek. Het meest imposante wat ik daar kon zien waren de zogenaamde mining trucks, een meer dan overdreven grote zandauto. Om een tipje op te lichten: met mijn bijna twee meter lengte kom ik nauwelijks tot de wielas van het ding, De band alleen weegt 15 ton. Heb wat materiaal gevonden. zodat je je eigen mening kunt vormen en lees maar gelijk wat er gebeurt als je niet in de gaten hebt dat het dingen een meer dan normale dode hoek heeft.

Omdat de olie wordt uitgegraven, ruikt er alles naar asfalt. Ik stond een keer aan de rand te kijken en iemand kwam naar me en zei: ‘he Rien, ruik je dat? Dat is de geur van heel veel geld!’  Heb je ook gelijk een idee van de motivatie.

Shell heeft voor eht gemak maar zijn eigen vliegveld bij de bouwplaats aangelegd en dagelijks worden er van heinde en verre mensen binnen gebracht en weer huiswaarts vervoerd. Een flink deel van die mensen woont trouwens in Newfoundland, de meest oostelijke provincie van Canada, zo’n 7 uur vliegen hiervandaan (voor de duidelijkheid NF ligt dichter bij Nederland dan bij ons). Ik moch trouwens geen foto’s maken, dus dat deel is helaas wat dunnetjes verzorgd.

Nu even de keerzijde. Alle activiteit vindt plaats in een gebied dat enkele jaren gelden onafzienbaar woud was (en nog steeds is want dit specifieke gebied,zelfs binnen de grenzen van Alberta is vele malen groter dan NL)., onbedorven natuur waar de mensen die er woonden een voorkabbelend bestaan genoten. Maar sinds de komst van het grote geld is dat nu dratisch aan het veranderen. Al rijdend van Fort McMurray  naar Fort Mackay kom je op een gegeven moment langs de oudste teerzand fabriek die er is (Syncrude) en het landschap is plotseling getransformeerd van weelderig bosgebied tot een totaal dood maanlandschap (sommigen noemden het Mordor) gevuld met meren van giftig water. Een groep vogels had vorig jaar besloten in die meren een duik te nemen met de te hopeloze gevolgen. Een storm van kritiek is toen losgebarsten met National Geograpghic aan kop. De kritiek richtte zich uiteraard op de oliemaatschappijen maar nog meer op de regeling van Alberta. Tot op dat moment had zij stug volgehouden dat er geen milieuschade werd geleden. Of de regering er nu echt anders over is gaan denken, weet ik niet. Het aantal rapporten dat uikomt om het tegendeel te bewijzen, doet me vermoeden dat er echter weinig is veranderd. Heb wel het gevoel dat steeds meer mensen worstelen met het idee dat begrippen als welvaart en vooruitgang in evenwicht dienen te komen met zaken als natuur en duurzaamheid. Voor de grote meerderheid echter, is de olie de eerste bron voor het gezinsinkomen. Een dergelijk keuze wordt hier toch beleefd als een keuze tegen werk en inkomen en is voor de meesten dan ook een brug te ver. En mind you: al die discussies over milieu en duurzaamheid die ik me vanuit NL nog kan herinneren, staan hier in Alberta nog steeds in de kinderschoenen! Er is dus ook weinig ander geluid.

De vierde week van de zomervakantie hier is alweer begonnen. Het leven is vrij relaxt, het weer is Nederlands en Alida ontvangt voor de eerste keer in haar leven EI (Employment Insurance) of te wel WW!! Omdat ze sinds vorig jaar een vaste aanstelling heeft bij Elk Island Public Schools, kwam ze hier blijkbaar voor in aanmerking. Ter verduidelijking; al het onderwijspersoneel uitgezonderd de leraren, worden niet betaald als ze niet werken. Vakantie is dus fantastisch alleen geen inkomen! Kun je gewoon online aanvragen via een niet zo toegankelijke website (grrrr) De regelgeving is fijn (je krijgt zomaar dollars waar je niets voor hoeft te doen), maar uiteraard op z’n Canadees (we wonen hier, nietwaar) dus de eerste twee weken zijn voor eigen risico en omdat vrouwlief wat vakantiegeld heeft ontvangen, wordt dat weer van de totale uitkering afgetrokken. We zullen zien wat de schatkist voor ons in petto heeft.

Eva en Laura zijn inmiddels weer in de cylus van de zomerkampen terecht gekomen. Maar dit keer is het allemaal wat anders dan voorgaande jaren. Waren ze tot vorig jaar nog degenen die aan een zomerkamp deelnamen. Vanaf dit jaar maken zedeel uit van de leiding van zo’n kamp. Ze wilden dit zelf graag doen (met een klein zetje van de ouders in de rug want die zagen een zeker eigen belang: tieners die anders acht weken lang niet uit hun slaapkamer te krijgen zijn, nou ja voor eten dan!). En voor de duidelijkheid: het is vrijwilligerswerk.

De grote organisator van deze kampen, de county heeft een speciaal programma voor 13 tot 17-jarigen, de LIT (Leaders-In-Training) in het leven geroepen om de jeugd de kans te geven ervaring op te doen met leidinggeven aan anderen. Harstikke leuk allemaal maar niets is vrijblijvend. Als je wilt deelnemen, dan besteedt je tenminste drie weken van je vankantie daaraan. En alles gaat heel officieel: sollicitatieformulieren invullen (inclusief allerlei waaroms en wat ze hopen te leren), sollicitatiegesprek, tweedaagse cursus ter voorbereding, naar de politie toe om te checken of je niets op je kerfstok hebt heus!), etc. Kortom: veel ervaring op doen voor een leven na school. Bonus voor de dames is dat de hier bestede uren als vrijwilliger straks meetellen bij het behalen van het einddiploma van de middelbare school. Een van de vereisten voor dat diploma is dat je als student een zekere hoeveelheid uren als vrijwilliger aan de maatschappij hebt terug gegeven (voor mij is het nog steeds niet duidelijk hoeveel dan wel. Ik hoor getallen tussen de 500 en 1000 uren; lijkt dus veel!). En dat je hier aan dit soort activiteiten deelneemt, wordt sowieso zeer gewaardeerd, dus status en respect in je peer groep.

En wat vinden ze er van? Een paar quotes:

‘een stelletje druktemakers bezighouden’, ‘ze zitten constant aan je’, ‘blok aan je been’, ‘luidruchtig’, ‘vermoeiend’, ‘leuk’, ‘er is een jongen die me hartstikke leuk vind’ (=Laura), ‘ik zit helemaal onder de verf en ik heb niet eens zelf geverfd!’, ‘heel veel plezier gehad’ en eentje die ik niet zo gauw kan vertalen in passend NL-s (kwam van Eva) ‘no concept of personal space’

PS

om een W-vraag te beantwoorden. Laura vond de badminton competitie hartstikke leuk. Een keer zelfs een kwartfinale in het dubbelspel bereikt. Maar ze was blij dat het voorbij was; de toernooidagen zijn nogal lang en om ‘s ochtends om 7 uur al te trainen vond de dame bijna beneden haar waardigheid.

“Happy Canada Day!”

Op 1 juli was het voor de 142e keer Canada Day. Op deze dag in 1867 werd dit land een land omdat de  British North America Act werd ingevoerd.  Om kort te gaan, 4 bestaande Britse kolonies (nu provincies) werden onder één regering en constitutie gebracht en heette vanaf dat moment (Dominion of) Canada.  Het is onze 5e die we alweer meemaken.

Uiteraard is de eerste Juli een nationale feestdag. Iedereen is dan vrij (of ieder geval dat deel dat niet hoeft te werken………………, want veel winkels, restaurants blijven gewoon open).

Alida en ik hebben ‘s ochtends de traditionele parade bezocht (zonder meiden dit keer, want onze volwaardige pubers gaan niet meer mee naar zoiets ‘cheesy and lame’!). Als je de parade met Nederlandse ogen bekijkt, is het een wat aparte happening. De eerste van de 73 voertuigen in de stoet was eenTV station met een lokale beroemdheid (Andrea Engel), gevolgd door de 2 vertegenwoordigers van de gemeente in het provinciale parlement, daarna de burgemeester en een aantal (niet allemaal) councillors. Verder zagen we natuurlijk de sportclubs, de brandweer, de gemeente maar ook kerken, een paar huisartsen, een begrafenisondernemer en een auto met een levende bison om maar eens wat te noemen. En alles onder het goedkeurende oog van het massaal opgekomen publiek.

Ook ‘s middags in Broadmoor Park was het een drukte van belang. Dit was trouwens samen onze twee (hoe ‘lame and cheesy’ het eerst ook was; viel bij nader inzien allemaal reuze mee).

Dat publiek (en niet alleen in Sherwood Park) is trouwens supertrots op hun land. Onderling wordt keer op keer bevestigd hoe geweldig is om toch hier te wonen en werken. En dat begrijpen we want we wonen zelf niet voor niets al weer tijden tot ons grote genoegen hier. De TV zenders doen er nog een schepje bovenop al die vreugde en trots met verslagen van overal vandaan met hossende mensen, hier en internationaal (Londen en Kandhahar). En natuurlijk ook verslagen van ceremonieën waar vele emigranten de eed afleggen om het staatburgerschap van dit land te verkrijgen. Traditiegetrouw komt op de TV dan een tranentrekkend interview met nieuwe staatsburgers. Ik schrijf het expres met een zekere ondertoon want soms stuit het gebrek aan een relativerende toon me tegen de borst. Maar goed, daar ben je dan weer Nederlander voor: je kan bijna niets zonder enig voorbehoud omarmen.

Afgelopen zaterdag waren we gast van het Nederlands Consulaat uit Edmonton. Van tijd tot tijd organiseren zij een zogenaamde Dutch Connect, een mogelijkheid voor (ex) Nederlanders om met elkaar contact te maken of te houden, zakelijk en prive. Ik weet niet exact wat ‘van tijd tot tijd’ precies betekent, het was voor ons in elk geval de eerste keer dat we dit meemaakten.

De locatie was zeer Nederlands: een melkveehouderij, gerund door de familie De Goeij in Wetaskiwin, een stadje ongeveer een uur bij ons vandaan en midden in het agrarische hart van Alberta en in onmiskenbaar prairieland: vlak en droog.

Was allemaal heel gezellig met koffie, appeltaart, cake en broodjes kaas. Het was net niet helemaal NL want de koektrommel, toastjes en vla ontbraken ;-). De familie de Goeij had bedacht dat een rondleiding op het boerenbedrijf nog een leuke afleiding zou kunnen zijn. In de 15 jaar dat ze hier nu zijn (voor de geinteresseerden: ze waren 54 jaar oud toen ze, samen met beide zonen hierheen emigreerden) is een hypermodern bedrijf opgebouwd met ruim 300 koeien op ongeveer drie vierkante mijl grond. Indrukwekkend om te zien!

Jammergenoeg was de opkomst niet echt groot. Ik schat dat er zo’n 30 mensen zijn komen opdraven, waarvan we er velen al kenden. Daarbij was nog een flink deel van de aanwezigen vanuit Nederland hier op bezoek bij hun familie. Misschien gebrek aan interesse of, omdat de dag ervoor de schoolvakanties waren begonnen, foute timing? Wie weet? De mensen van het consulaat hebben in elk geval het voornemen dit soort gelegenheden vaker te organiseren. Ben benieuwd!

En Peter, bedankt voor het lenen van een paar foto’s!!