Na 2 weken heerlijk lenteweer (met de 22 graden van afgelopen dinsdag als topper) was het vanochtend even schrikken toen de weervrouw om 7 uur meedeelde dat er een frontje binnen gedreven was en de gevoelstemperatuur zomaar weer –17 was. De hele dag bleef eigenlijk onder nul (afgezien van een korte oprisping van +1). En dan ook nog de sneeuwbui die momenteel over Sherwood Park heentrekt, doet je je even afvragen waarom we in vredesnaam hier zijn gaan wonen!

Maar goed, daar zullen we het verder maar niet over hebben. Aladdin is leuker. Althans volgens Eva. Na weken van oefenen voor dit muzikale schoolproject  was afgelopen week de de apotheose: 4 maal optreden in een uitverkocht theater a.k.a. kerk. En mevrouw had het zo te zien weer uitermate naar het zin zo op het podium in haar rol als het vliegend tapijt. Ook de dramaleraar heeft het blijkbaar opgepikt. Zijn commentaar op haar schoolrapport: ‘ a natural on stage’. En vanavond was er nog een schoolproject te doen in de vorm van een field trip: het bijwonen van de opera La Traviata. Komende week zal dat dan worden uitgediept; niet alleen verhaal en muziek, maar ook de productie. Tot slot was ze met het schoolkoor, waar ze nog steeds deel van uitmaakt nogal actief. Op het Sherwood Park Festival of Music won het koor de eerste prijs in hun categorie en mag het deelnemen aan de provinciale eindronde voor schoolkoren.

View Full Album

Met het voorstschrijden van ons Canadese bestaan, groeien we ook steeds dieper in de sociale kringen. Zo werden we onlangs uitgenodigd voor een bruiloft van de jongste dochter van een van onze vrienden hier (Andy & Donna). Een zeer aangename verrassing en een eerste voor ons (en voor de meiden de eerste bruiloft ooit!). Zaterdag, 11 april was de dag.

En hoezeer hetzelfde en toch ook weer zo anders dan een NL trouwerij. En omdat het zo aardig is om dat te vertellen, hier maar een korte uiteenzetting van impressies.

De locatie waar de ceremonie plaatsvindt, is geheel vrijelijk te kiezen: van kerk tot achtertuin tot Rocky Mountains tot Mexico (heus, we kennen een onlangs getrouwd stel dat de hele bups naar een Mexicaans strand liet overvliegen). Op naar het gemeentehuis is er hier trouwens niet bij. Er zijn hier diverse functionarissen die een huwelijk mogen sluiten; in dit geval was dat een dominee. Tijdens de door het bruidspaar verkozen kerkdienst, voerde de dominee een, zeg maar voor NL begrippen geintegreerde handeling uit, burgelijk en kerkelijk. Ook zijn er getuigen met dezelfde formele rol als in NL: getuigen.  Ze heten alleen anders: Best Man en Maid of Honour. De bruid kiest de ‘Maid’ en de bruidegom de ‘Man’. De keuze onderstreept blijkbaar (is me zo verteld) de bijzondere relatie tussen de gekozenen en het bruidspaar. Verder werd het bruidpaar en de getuigen doorlopend in hun handelingen bijgestaan door de ‘bridesmaids’ en ‘groomsmen’, vier man sterk hier. Bijgestaan betekent de hele ceremonie keurig rechtop op het podium naast het bruidspaar staan, jurk omhoog houden, zakdoekjes gereed houden en wat je maar kunt bedenken.

Tijdens het binnenkomen in de ruimte werden we allemaal keurig naar de voor ons bedachte plaats gebracht. En niet alleen wij; alle 150 genodigden kregen die behandeling. Na het einde van de ceremonie ging het even ordelijk. We werden door de ceremoniemeester keurig opgehaald en naar de ontvangstruimte gebracht. Uiteraard werd de bruid door papa weggeven; de bruidegom stond er alleen voor maar werd bij het altaar op opgewacht door zijn moeder. Uiteraard zoenen. Getuigen, bridesmaids en groomsmen werden individueel tijdens hun binnenkomst voorgesteld aan de aanwezigen. Dit allemaal onder veel geklik en gefilts van fototoestellen en talloze ooooooohs en aaahhhs.  Op mijn vraag of het altijd vooral zo ordelijk verloopt, was na de aanvankelijk verbazing (o ja, natuurlijk je komt uit Nederland) het antwoord: ‘natuurlijk: daarom hebben we de ceremonie ook vier keer geoefend.’ Zo zie je maar: als maar genoeg oefent, gaat het uiteindelijk allemaal spontaan…………..

Heel apart en hartverwarmend om mee te maken was dat de beide moeders de ceremonie openen door een tweetal kaarsen aan tes steken en dat beide ouders gevraagd werd om hun instemming en goede wensen uit te spreken voor het dan nog aanstaande huwelijk. En nadat het ‘I DO’ was uitgesproken met alles wat erbij hoort, werd aan de aanwezigen gevraagd om hun blijdschap voor het bruidspaar uit te spreken. 

Na afloop  was er een receptie (let op = 3 uur later dus gewoon naar huis), tenminste dat stond op de uitnodiging. Omdat de trouwerij zoveel overeenkomsten had met wat we uit NL kenden, gingen we er vanuit dat dit ook ongeveer hetzelfde zo zijn. We hadden dan ook niet zoveel haast om op tijd te zijn. Toen we uiteindelijk een halfuur na de start aankwamen, bleek iedereen op ons te zitten wachten! Een receptie hier betekent hier: een officiele happening voor genodigden met diner vooraf en meedoen aan alle activiteiten daarna. Maar gauw wat excuses gemompeld en vervolgens gauw aan tafel gaan zitten (laten we de mensen maar niet nog langer ophouden). Heb tijdens de hele gezellige avond zelfs met Eva op de dansvloer rondjes lopen draaien. Wals en Tango waren blijkbaar op school ingestudeerd. Laura kon dat ook wel zei ze, maar wilde niet met haar vader een dansje doen. Toen ze later wel met 6 andere grieten met verve een linedance op de vloer neer zette, moest ik ff achter de oren krabbelen. Zal wel te veel ouwe l… voor haar zijn.

Al terug kijkend hebben een harstikke leuke dag gehad. De meiden keken hun ogen uit op zoveel nieuws. En wij omdat het gewoon erg leuk was om dit (weer) eens mee te maken.

 Een van de grappigste dingen die we in tijden hebben gezien!!