Laura was deze week helemaal in haar nopjes.  Apetrots kwam ze donderdag thuis met de mededeling dat ze is geslectieerd voor het badmonton schoolteam van haar school FR Haythorne.  Uiteraard zoals het hier betaamd is dat niet zonder slag of stoot gegaan.  Na de hele winter elke (nou ja, bijna elke dan) woensdagavond op training te zijn geweest  en na twee ronden selectiewedstrijden kwam de grote mededeling: gekozen. Betekent dat Laura nu mee mag doen de eer van de school te verdedigen tegen de andere scholen uit de regio. En dat betekent heel wat hier.

Ander sportief nieuws is dat de Edmonton Oilers nog steeds volop in de race zijn om de play offs te halen. In voetbaltermen zeg maar de knock out fase van de Champions league. De beste 8 gaan door, de heren staan momenteel zevende. Maar let op: het gat met de nummer 11 (!!) is maar 5 punten en dat na 74 van de 82 wedstrijden. Gelouterde fans roepen in koor dat er meer dan voldoende kans is om het play offs allemaal mis te lopen.  Laten we hopen dat dat niet gebeurd, want dagen van diepe depressies bij de vele mensen om ons heen is geen pretje. Wat daarbij extra zout in de wond zou zijn hier, is dat Calgary zich al wel geplaatst heeft.

En tot onze stomme verbazing was de wedstrijd Nederland-Schotland bijna live op TV.

Nog wat geestige uispraken de laatste tijd gehoord over de economische situatie:

Alberta: feast or famine wat zoiets betekent als dat het hollen of stilstaan hier is.

En de laatste bumper sticker: “Please Lord, send another boom. We promise we won’t piss it away next time (again).” De sticker verwijst weer naar de enorme economische voorspoed van de afgelopen jaren en hoezeer mensen er vanuit zijn gegaan dat dat nooit over zal gaan. Velen blijken nu geen appeltje voor de dorst te hebben en zitten in de financiele problemen. Het aantal persoonlijke faillissementen is dan ook onbedaarlijk aan het stijgen.  De jaren tachtig gaf hetzelfde beeld: blijkbaar is er weinig geleerd, vandaar de toevoeging ‘again’. Misschien is er toch wat voor Hollandse zuinigheid te zeggen?

En eentje over de aard van het weer hier (de we inmiddels zeer herkennen): Als het weer je niet bevalt, wacht dan 5 minuten.  Voor de misschien broodnodige toelichting: het is nooit lang slecht weer hier.

View Full Album

Vrijdag ging en de wegen van de familie eventjes uiteen. Laura ging gezellig bij Claasje logeren, Eva ging met vriendin Amy en haar ouders op bezoek bij hun oma Aston in de provincie Saskatchewan. En dat allemaal omdat pa en moe weer eens een weekeindje er samen op uit wilden. Naar de bergen wel te verstaan.

Is weer een prachtig tripje geworden. En van alles meegemaakt. Vrijdag vooral heel veel dieren gezien. en wat leuke hikes gedaan (o.a. naar de Siffleur Falls). Zaterdagochtend bleek het enorm gesneeuwd te hebben en blijkbaar was niet iedereen daarop voorberijdt. De Icefield Parkway (de weg door de Rockies) was ‘s ochtends bedekt met zo’n 20 sneeuw, de borden gaven aan dat de ‘driving conditions poor’ waren  en winterbanden verplicht waren; opletten geblazen zou je dus denken. We hadden nog een 5 minuten gereden en daar was de eerste auto al van de weg geraakt. Was net gebeurd want de mensen zaten nog in de auto te trillen; de auto bleek op het randje van een dertig meter diep ravijn te staan in een diepe sneeuwbank. Op de vraag of het allemaal goed was (je moet toch wat, niet waar) begonnen de damelijke inzittenden spontaan te brullen. Details: men had werkelijk niets bij zich dat ook maar een vermoeden gaf dat of winterse situaties is nagedacht, zelfs geen fatsoenlijke winterjassen, handschoenen, sneeuwscheppen en wat je maar kunt bedenken. Maar goed, ze kwamen dan ook uit British Columbia (wonen bij nicht Marijke in het dorp). Alida en ik, met de sneeuwscheppen de uitdaging aangegaan en binnen 10 minuten stond de auto weer op de straat en kon men verder. Uiteraard was de familie helemaal de held. Maar goed, weer verder en ja hoor daar was de volgende auto in de berm (ook uit BC). Zelfde procedure herhaald, nu met hulp van anderen en hopsakee, weer een clubje blij. En zo nog twee, niet gek voor twee uurtjes op de 93. 'Des avonds in ons onderkomen tijdens onze borrel met uitzicht over Lake Louise schuiven ineens goede vrienden van ons hier uit het dorp plotseling aan, want die waren ook in het hotel.

Zondagochtend in Banff waren de weersomstandigheden helemaal bar en boos: heel Alberta in een sneeuwstorm. Uiteindelijk bleek ook in Sherwood Park zo’n 20 centimeter te zijn gevallen. Dus weer schuiven geblazen, zucht

Afgelopen maandag begonnen aan de nieuwe job. Wel evenjes wennen, hoor.  Van de hectiek van een operationele projectorganisatie naar een bedaarde stafomgeving met allerlei mensen die toch wel erg vinden dat ze heel belangrijk werk verrichten. Zal wel even wennen worden (voor hun dan ;-)) en zie er nu al naar uit om de eerste opdrachten op locatie te gaan doen. Kan ik zeer zeker mijn eigen toon zetten.

Ook afscheid genomen van het ‘oude’ team. Is toch wel apart hier of tenminste heel anders dan de NL situaties die ik me kan herinneren. Daar wordt echt afscheid genomen, met praatjes van de baas en eventueel collega’s, etentje hier en daar plus de onvermijdelijke cadeautjes. Hoe ging dat hier? Nou, gewoon eigenlijk niet. Gewone werkdag, waarbij wel een paar zeer naaste collega’s je vragen of nu toch echt de laatste dag is. Wel een lunch met een paar collega’s (spontaan initiatief op de dag zelf) en om een uur of vijf een doos zoeken om de persoonlijke spullen van de werkplek in te pakken. Heb het goede gebruik hier om tot slot nog een tranentrekkende e-mail de groep rond te sturen met de standaard inhoud hoe geweldig het allemaal niet was geweest, hoeveel je wel niet geleerd hebt en hoe graag je met iedereen wel niet contact wilt onderhouden maar niet rondgestuurd. Was wel aangenaam verrast dat ik deze week van een paar mensen een bedankje kreeg toegezonden voor van alles en nog wat. En kreeg vandaag een uitnodiging om officieel met het team een afscheidslunch te doen. Schijnt heel bezonder te zijn en zal het me laten welgevallen

Afgelopen week kregen we het heuglijke bericht dat goede vrienden van ons een baby hebben gekregen. Prachtig mooi (en vooral heel klein) kereltje. Kijk en lees vooral hun weblog over hoe de gezondheidszorg het toch allemaal vooral ook weer anders aanpakt en bewonder de foto’s. Elwood en Wendy, nogmaals van harte gefeliciteerd

Wat ons deze maand vooral droef stemde, was het overlijden van mijn favoriete oom in Nederland. Heb tijdens mijn 1-daagse bezoek aan NL de Brabantse begrafenis kunnen meemaken. Naast de droeve aangelegenheid was het uiteindelijk ook weer leuk om zoveel familieleden te zien. En deze week is een naaste collega van Alida niet onverwachts overleden. De stemming op school is, zoals te verwachten zeer bedrukt. Zoals het Elk Island (de overkoepelende schoolorganisatie) betaamt, blijkt alles weer uitstekend voorbereid en georganiseerd. te zijn. Er blijken allerlei draaiboeken klaar te liggen over hoe de staf op te vangen (psychologen) en de kinderen in het algemeen en de kinderen uit zijn klas in het bijzonder. Zaterdag vindt er een zogenaamde ‘celebration of life’ plaats, waarbij diverse mensen het leven van Don Snow zullen herdenken met toespraken, muziek en poezie onder het genot van eten en drinken.

En de winter wil maar niet ophouden.  Vorige week hebben we hier een nieuw record gevestigd. Was de koudste dag tot dan –30 geweest; het record werd ruimschoots verbeterd tot –42. Lijkt er op dat het de komende week met de komst van de lente toch echt boven nul gaat komen. Een van de broers schreef met dat we toch echt meoten geloven dat ook in Canada het echt een keer gaat dooien.