De afgelopen twee weken was ik voor mijn werk in Dallas, Texas. Afgezien van het feit dat het gewoon werk is, was er nu vooral ook een toeristische kant aan vast geplakt. Ver weg van huis (bijna 6 uur vliegen) betekent ook dat het nagenoeg ondoenlijk is het weekeinde thuis door te brengen. Dus nog meer toerist spelen.

Dallas is de tweede stad van de staat Texas en is zelf het kloppende hart van wat ze hier de DFW (=Dallas-Fort Worth) metropolitan area noemen, een metropool van zo’n 5 miljoen inwoners. Het klimaat, midden november is meer dan aangenaam. Dagelijks kwam het kwik ruim boven de 20 graden, met een uitschieters tot aan de 30. Dus vaak op een terras zitten om iets te genieten; er zijn terassen in overvloed. Kortom een flinke traktatie als je uit Edmonton komt. Maar ik moet er niet aan denken hoe de zomers hier zijn. Blijkbaar klimt het kwik regelmatig tot voorbij de 40 graden.

Het wellicht meest markante historische feit hier is dat de stad de plek is waar Kennedy werd vermoord. In het centrum van de stad, vlakbij de plek waar het gebeurde is een enorm monument voor hem opgericht. De etage van de boekenwinkel/warenhuis van waaruit Oswald heeft geschoten, is ingericht als museum. En je ziet ook in November heel veel mensen die dit bezoeken. Het museum zelf is meer dan een bezoek waard. Veel is gericht op het presidentschap en privé-leven. Natuurlijk wordt de aanslag uitgebreid toegelicht; de artefacten die daarover zijn samen gebracht doet je mond open vallen. Onder andere is de camera te bewonderen die Zapruder gebruikte om zijn beroemde film te schieten. Ook de plek waar hij omkwam (Elm street), is druk bezocht. En natuurlijk zijn er dan ook mensen, die heilig in een samenzwering geloven en hun bewijzen daar aan de man brengen. Er liep zelfs een figuur rond, die destijds op de route stond te zwaaien toen de kogels kwamen en daardoor op veel foto’s staat. Je kon zo’n plaatje met handtekening voor een $ 10 kopen.

Het centrum van de stad heeft ook een zogenaamd arts district, een gebied met een aaneenschakeling van musea. Je vindt er onder andere een holocaust museum en een museum waar de opmars van vrouwen in de rechterlijke macht wordt behandeld. Heb zelf gekozen om naar het Museum of Arts te gaan.

Het type werk maakt het onmogelijk om niet met mensen in contact te komen. De mensen blijken zeer gastvrij, behulpzaam en erg oprecht te zijn te zijn (je twijfelt geen moment aan hun opvattingen), de keuken is uitstekend (Nederland, de US is veel meer dan McDonalds and KFC!!), het lokale Engels is Spaans en als het Engels is, heeft het die typische zuidelijke zangerige tongval. Ik had een gegeven de moed op te merken ‘dat jullie met een flink accent spreken’. Texanen zijn in de eerste plaats vooral trotse Texanen, daarna pas Amerikaan althans degenen waar ik mee heb opgetrokken. De maatschappelijke opvattingen zijn, laat ik voorzichtig zijn aan de wat conservatieve kant. Ver weg van alle gewoel in de wereld, zien ze vooral verloedering (“het land gaat naar zijn grootje”, zei eentje mij) en bedreigingen op hun wijze van leven. De grootste bedreiging lijkt wel de president te zijn. Een advies voor iedereen die naar Texas reist en een gesprek wilt aanknopen met de lokale bevolking: roep de naam van Obama en je bent gegarandeerd van een ‘aandachtig’ publiek. Op straat zie ook veel bumperstickers met de kreet “impeach Obama!’

Een andere gegarandeerde hit is argeloos de stelling neerleggen dat de voorgestelde hervormingen in de gezondheidszorg een stap vooruit zijn. Ik was blijkbaar slecht ingelicht hier in Canada (wat waarschijnlijk ook zo is), want ik begrijp niets van de kwelling van hogere belastingen, het indammen van je persoonlijke vrijheden wanneer de staat onder deze socialist alles voor je gaat bepalen. Dat de belastingen omhoog gaan was voor de diverse gesprekspartners wel duidelijk; Obama maakt zoveel schulden, dat moet toch een keer betaald worden. Dat Bush misschien de bende had gecreëerd wil er niet in, want de zaak ging twee jaar gelden al onderuit en dat viel tezamen met het moment dat de democraten de politiek gingen domineren. Zie hier de logica! Voor de duidelijkheid Texas is zo ongeveer de meest republikeinse staat van de US die je kunt bedenken. En Sarah Palin staat hier op een voetstuk.

Blijkbaar heeft Obama de bewoners van staat in het verleden nogal beledigd door te stellen dat ‘Texans cling to God and guns’. Zal wel waar zijn; bij zeker 3 gelegenheden werd dit genoemd. Maar je weet het niet zeker, want waar je hoopt dat de media komen met feiten en wat gefundeerde stellingen, wordt het nieuws in de Dallas regio (misschien wel de rest van de staat ook) gedomineerd door FOX. Voor mij is deze zender pure propaganda voor de Republikeinse partij. En is zeer anti-Obama. Met verbazing zit je af en toe dat nieuws te volgen. Blijkbaar heeft de man voor de Japanse keizer gebogen, wat keer op keer werd getoond met het gemiddelde commentaar van de president als links watje. En bij de schietpartij op het nabije legerkamp (Fort Hood) heeft de president blijkbaar onvoldoende rouw getoond en is daardoor niet patriottisch genoeg. Zorgwekkend vind ik dat al dat gedoe voor waar wordt aangenomen. Niet alleen door het rect toe-rect aan deel van de bevolking maar ook door het goed opgeleide deel. 

Terug naar ‘God and Guns’. De president wordt er van verdacht dat hij het bezit aan wapens aan banden wil leggen. Als rechtgeaarde Nederlander kun je sowieso het probleem niet begrijpen omdat dat zo ver bij je afstaat. Maar voor de rechtgeaarde Texaan is het hebben van een wapen is zo fundamenteels dat je de zienswijze alleen maar kunt aanhoren. Een discussie is te hoog gegrepen, het is een ideologie gebaseerd een mengeling van persoonlijke vrijheid, recht op zelfverdediging en patriottisme. Het idee dat wij hier bijvoorbeeld geen vrij wapenbezit hebben en dat wapens zelf nauwelijks voorkomen, wil er gewoon niet in. We hebben waarschijnlijk niet goed gekeken. Mijn voorbeeld dat ik een boer hier kende die en geweer had om konijnen van het land te schieten, was een te mager voorbeeld. Voor de duidelijkheid; mijn gesprekspartners waren trotse bezitters van wapencollecties varierend van 5 tot 30 exemplaren. En het blijft wennen wanneer je in een restaurant naast iemand zit, waar het pistool duidelijk zichtbaar in het holster zit.

Wat verder zeer opvalt, is de enorme hoeveelheid kerken en gezindten. In Bridgeport zelf waar ik eigenlijk was (een uur ten Noorden van Dallas) zijn er op 5000 inwoners maar liefst 16 kerkgebouwen en de variatie is enorm; methodisten, Soutern Baptists, Bible Baptists (blijkbaar zijn er specialisaties), Lutherians, Presbyterians etc; het leeft allemaal vredig naast en met elkaar en de parkeer plaatsen zijn doordeweeks en in het weekeinde zeer gevuld..

Naast sterke eigen opvattingen, is men toch ook nieuwsgierig hoe het elders is. Hoeveel keren ik niet bevraagd ben over het weer hier (je kunt toch niet leven bij temperaturen onder nul) en op de (weer) gezondheidszorg in Canada. De mond viel open bij het horen van de mededeling dat de basisverzekering in Alberta gewoon gratis is en voor iedereen beschikbaar en dat het bedrijf je een zodanige aanvullende verzekering geeft (in ons geval voor allebei) dat we uiteindelijk geen medische kosten buiten de maandelijkse premie van $ 200. De Texanen die ik ontmoet heb, betalen maandelijks zo’n $ 500 a $ 700 voor een gezin (wat een derde van de totale premie is, de rest is voor het bedrijf) en is geheel particulier. De service die je krijgt is met wat ik zo gezien en gehoord heb uitstekend. Het probleem start wanneer je werkloos raakt of de werkgever de premies niet meer kan betalen. Omdat de basisverzekering of ziekenfonds (heet dat nog zo in NL?) ontbreekt, ben je dus  niet meer verzekerd. Er is dan nog wel een mogelijkheid voor een eigen aanvullende verzekering als ex-werknemer, het heet COBRA, maar de premie is pakweg $ 1300 per maand en wanneer je geen inkomen hebt, is dat heel veel. Dat Obama dit probleem wil repareren, wordt beschouwd als financieel onverantwoord en het leidt tot luie mensen (de redernatie: de huidige situatie motiveert je om gauw weer werk te zoeken; het nieuwe leidt tot profiteren en niets doen). En bovenal je persoonlijke vrijheid om zelf te kiezen wordt afgepakt (ze konden me niet uitleggen hoe dan in vergelijking tot nu) en de staat gaat alles voor je bepalen. Dus Obama, toch maar niet doen.

En nieuwsgierigheid leidt soms tot bijna aandoenlijke situaties. Alida had me een mailtje in de Nederlandse taal gestuurd. En een van de gastvrouwen zag dat op mijn scherm staan en keek er naar. Vervolgens vragend naar mij wat dat betekende omdat dat Canadees toch moeilijker te lezen was dan ze aanvankelijk dacht! Na mijn uitleg was ze geheel niet uit het veld geslagen (ik was toch de eerste van deze soort die ze ontmoette, dus hoe kan zij dat nu weten) en vroeg me vervolgens om het hardop voor te lezen. Ze had nog nooit zoiets ‘cools’ gehoord.

View Full Album

Afgelopen woensdag was het een opwindende dag voor de familie. Het was tijd voor onze eerste ‘Take our kid to work’-day, de dag dat de 3e jaars middelbare scholier met een volwassene mee naar het werk gaat/zou kunnen. Het mag natuurlijk het werk van een van de ouders zijn, maar ook dat van anderen. Dit initiatief komt voort uit de behoefte om de tiener toch vooral aan te moedigen om de school af te maken (vergeet daarbij de Canadese context vooral niet dat je met je 15e jaar al een heuse baan mag hebben) en een steuntje in de rug leveren om een mogelijke beroepskeuze te maken. Enfin, voor degenen die het helemaal wilt uitpluizen, ga maar naar deze website.

Eva had ervoor gekozen om met Alida mee naar school te gaan; het idee om lerares te worden, gaat haar steeds meer aanstaan. En het alternatief om a) met je vader en b) naar een duf kantoor te gaan was sowieso geen alternatief. Dus, hop om 8 uur met ma op naar het avontuur. Haar eerste opdracht was het van de schoolbus halen van een aantal aapjes. Daarna naar groep 1 om de juf te ondersteunen met allerlei. Vervolgens met een van de taaljuffen aan de slag om taalonderwijs te geven aan een van de kindertjes met een niet-Engelse taalachtergrond (de zogenaamde ESL kinderen; ESL = English as Second Language). Het leuke hiervan was, dat Eva van deze juf destijds zelf ook dat onderwijs heeft gehad.  Er was ook nog een schoolopdracht om een interview met een van de onderwijzers te doen. En zo maar door. Madam was aan het einde van de schooldag tamelijk door gedraaid.

Het was allemaal erg leuk geweest, zo te horen.