Gisteren en vandaag staat weer in het teken Halloween, de jaarlijkse nationale griezel- en verkleedpartij. De twee waren al twee weken in diep gepeins verzonken hoe nu weer te verschijnen. Uiteindelijk was het hoge woord eruit: Laura, geinspireerd door een boek over het oude Egypte, wilde als Nefertite, Eva eveneens geinspireerd maar anders… wilde als Uhura (voor de kenners, de babe uit de eerste Startrek serie). En zo gingen ze dan naar school. Alida had zo haar eigen besonjes: Halloween is erg leuk, behalve als je tot het onderwijzend personeel behoort; de hele dag volstrekt dolgedraaide kinderen begeleiden is een crime. En inderdaad al haar voorgevoeles kwamen uit. Om 8.30 werd het eerste snoep uitgedeeld om de al opgefokte jeugd van extra energie te voorzien. Volstrekt gevloerd zat ze ‘d avonds bij mijn thuiskomst op de bank. Ik had beter niet kunnen vragen hoe de dag was geweest………… En’s avonds met zijn tweeen op naar een van de Halloweenparties waar we voor uitgenodigd waren, wat wel weer heel leuk was; Alida als Ozzy Osbourne en zelf maar als in Eva’s slipstream gedoken: Kirk.

Opmerkelijk was verder dat het hele land deze week in rep en roer was. De vaccinatie voor de swineflu of H1N1 (de Mexicaanse griep volgens de NL vertaling) is begonnen. Maandagochtend gingen de loketten open. Er wordt hier geen onderscheid gemaakt tussen risico- en niet-risicogroepen en lange rijen met belangstellenden voor de gewenste shot waren het gevolg. 

En soms begrijp ik nog steeds niet hoe hier georganiseerd wordt. Neem nu de distributie; in Edmonton waren er 6 inentingspunten, Sherwood Park 1 en een aantal kleinere plaatjes in de omgeving hadden er ook eentje. Zeg maar dat groot Edmonton er zo’n 12 in totaal had. Maar het veel grotere Calgary, zonder een noemenswaardig aantal stadjes in haar omgeving had er maar 4. Gevolg: overal lange rijen wachtenden daar (volgens het nieuws tot 8 uur). Hier viel het wat dat betreft wel mee: 3 uur.

En soms zo onbenullig. Maanden wordt er in de media een sfeer gecreeerd van urgentie (zeg maar het virus is zeer besmettelijk en je kan er van dood gaan), de overheid laat spotjes uitzenden met een zelfde strekking en dan verschijnt de provinciale minister van Gezondheidszorg in de media met excuses dat men wat is overvallen door de grote belangstelling voor de inentingen. We zijn al weer zo lang hier dat we de NL gewoonte om overal maar een mening over te hebben wat aan het verleren zijn (????), dat kan erg rustgevend werken.

De griepgolf heeft hier trouwens wel toegeslagen. Op Alida’s school is 1 op de 5 leerlingen ziek, mijn werkkring laat ook veel lege werkplekken zien. Eva en Laura vertellen ook soortgelijke verhalen. Maar we horen geen verhalen over griep en fatale afloop. Maar voor de duidelijkheid de linker bovenarm is beurs; we hebben woensdag een shot gehaald. Als we de geleerden mogen geloven, zijn we binnenkort H1N1 proof.

Tot slot hebben we het dak van ons huis maar een opknapbeurt gegeven. In tegenstelling tot wat we in NL gewend waren hebben we hier cederhouten plankjes (shakes) als dakbedekking. Die plankjes zijn allemaal vastgespijkerd (20 jaar geleden tenminste), maar tijdens een van de stormen deze zomer is er een verontrustende hoeveelheid afgewaaid. Na een kleine eigenhandige inspectie maar besloten om een reparatie te laten doen. En uiteindelijk ook iemand gevonden met goede referenties en een schappelijke prijs: 3 uur lang met 3 man het dak op en alles maar vast timmeren en dat wat rot was vervangen,

Afgelopen vrijdag hebben we met zijn vieren de jaarlijkse fundraiser van de lokale bibliotheek bezocht. De bibliotheek hoopt op 1 november volgens jaar de deuren van het nieuwe onderkomen te openen. De bieb gaat dan van 3000 m2 naar 5900 m2. En ofschoon de gemeente $ 3 mljoen bijdraagt, is de bibliotheek uitgedaagd om de resterende $ 1,5 miljoen voor de hele inrichting zelf bij elkaar te schrapen (onder het mom van ‘als je denkt dat je een noodzakelijke voorziening levert, dan zal er blijkbaar voldoende steun in de gemeenschap bestaan om dat te realiseren’). Maar om het belang van de bieb te onderstrepen waren (in de NL context geschreven) de burgemeester en de wethouders allemaal aanwezig. En ook een van de twee afgevaardigden van ons district in het provinciale parlement gaf acte de presence.

De 400 aanwezigen kochten er lustig op los. Om een paar dingen te noemen: een dineetje voor 4 met de burgemeester werd in de publieke veiling van de hand gedaan voor $ 1,000; een wedstrijdje Edmonton Oilers te volgen vanuit een VIP box voor $ 4,000 (detail: eten en drinken was inbegrepen). In de ‘anonieme veiling’ werd ook flink gekocht. Een ingelijste foto met handtekening van volgens velen de beste hockeyspeler nu, Alexander Ovechkin ging voor $ 700 de deur uit; een ‘goede fles wijn voor $ 150; een foto om te zetten in een schilderij voor $ 1,000.  Ik bedoel maar, er is een hoop geld beschikbaar voor het goede doel. Al dat financieel geweld leidde er wel toe dat het budget van de familie al heel snel begon te piepen en te kraken; de familie ging ‘moe en voldaan’ maar met lege handen huiswaarts.

De hoofdattractie van de avond was Brett Kissel, de coming man van de Canadese countrymusic. Alida en ik hadden deze heer vorig jaar ook al eens gezien (zie onze blog uit november 2008) en we dachten ‘waarom niet nog een keer?’, dit zeer tot instemming van onze twee pubers. Wederom zeer leuke show. En beide dames wilden graag met Brett op de foto. Uiteraard kon dat, helemaal geen probleem maar met zijn 19 jaren weet Brett blijkbaar al heel goed hoe foto’s en media samen gaan. Brett is niet bepaald de grootste onder de medemens en nadat hij de verschijning van de twee had verwerkt, klom hij op een stoel met de mededeling dat er zo nog iets van hem overblijft.

Iedereen weet zo ondertussen wel dat het weer hier nogal snel kan veranderen. Was het amper twee weken geleden nog de warmste dag van het jaar met officieel 33.8 volgens het kwik, vanochtend lag er ineens een laag SNEEUW. En omdat het de hele dag niet boven nul is gekomen, ligt het goedje er nog steeds. Nu, om 7 uur `s avonds vriest het alweer 5 graden; de verwachting is dat het vannacht een graad of 10 gaat vriezen. En de komende dagen blijft het gewoon winterweer.

Ik kwam op het internet nog een interessant artikel tegen waarin o.a. Canada en Nederland met elkaar worden vergeleken  (op onder andere onderwijs en gezondheidszorg). Voor wie over de grenzen van het eigen territorium wilt kijken!

En misschien wel het leukste bericht. Afgelopen week zijn onze meiden (met nog diverse anderen) op school gehuldigd voor hun inzet in de klas en buiten de schooluren (Laura is bijvoorbeeld vrijwel elke dag bijna een uur eerder op school om de bibliotheek weer tip top te maken). Gefeliciteerd meiden!

Ik zat gisteren op het vliegveld van Vancouver op mijn vlucht te wachten. Was wat op mijn laptop aan het pielen, komt er een dametje naast me zitten. Ze introduceert zich als Lenore en komt uit de provincie Saskatchewan. Ze is op weg naar huis en vliegt naar Edmonton en stapt dan op de bus voor een rit van nog 10 uur met de bus om dan uiteindelijk thuis te zijn. En al kwebbelend ontvouwt zich een opmerkelijk verhaal.

Ze is al een jaar of 10 weduwe en mist uiteraard haar hubby zeer. Ze was met manlief altijd erg actief geweest. Back country camping (zeg maar een paar dagen de wildernis in lopen en dan je tent opzetten) was altijd hun hobby geweest en tijdens zo’n soort activiteit is hij ook overleden. Maar na een paar jaar alleen en zoals ze dat zei ‘koffiedrinken met vriendinnen en bloemen water geven’ had ze schoon genoeg van dat leven. En hoewel ze, zoals ze dat fluisterend zei niet onbemiddeld is, is ze vier jaar geleden maar weer aan de slag gegaan, gewoon omdat dat zo leuk is. Ze heeft momenteel de leiding over een groep koks in zo’n werkkamp bij een mijn in het hoge Noorden; ‘ik kan een hoop jongelui nog wat leren’ zei ze met een glimlach om de mond en sterretjes in haar ogen.

Lenore is van Oekrainsche afkomst en spreekt de taal nog tamelijk goed. Ze had via dat ‘koffiedrinken’ gehoord dat er in haar woonomgeving een aantal mensen waren met dezelfde achtergrond maar die geen of zeer gebrekkig Engels spreken. Dat heeft madam ook opgepakt en geeft inmiddels engelse taalles aan deze (ik dacht 6) mensen in die ene week per maand dat ze niet in het kamp werkt.

Toen we afscheid namen, gaf ze me nog haar telefoonnummer ‘voor het geval ik nog een goede kandidaat voor haar wist’. Lenore is 75 jaar jong.