Vandaag is het weer Thanksgiving Day, een nationale feestdag in Canada. Een dag waarop wordt stilgestaan bij alle goede en positieve dingen die men als individu en als gezin heeft en beleeft. Thanksgiving wordt het op de tweede maandag in oktober gevierd.

Thanksgiving wordt hier gevierd met de hele familie.  Mensen komen dan ook vaak van heinde en verre om dit met elkaar te vieren. Hoogtepunt van het feest is het gebruiken van de gezamenlijk dis. De traditie schrijft voor om dan kalkoen te eten. Traditionele bijgerechten zijn aardappelpuree, stuffing, zoete aardappels, sperziebonen, veenbessen (cranberries) en als nagerecht pecannotentaart (pecan pie) en pompoentaart (pumpkin pie). We hebben het voorrecht dit keer gehad om bij twee families de dis te gebruiken. Gezien door de symboliek van hier beschouwen we dat als zeer eervol.

De USA kent deze feestdag ook maar daar wordt de dag gevierd op de vierde donderdag van november.  Heeft te maken de Canadese geschiedenis daaromheen. Een kleine (hier en daar wat kort door de bocht) uiteenzetting.

De traditie wordt geassocieerd met een feest dat door de Pilgrim Fathers zou zijn gevierd in 1621 toen zij in Plymouth in Massachusetts (USA) een nederzetting hadden gesticht. Vandaar uit heeft de traditie zich verder verspreid over het continent. Maar dit is de uitleg voor het Engelstalige Canada. De Franstaligen menen dat zij de traditie hier hebben gebracht via hun kolonisten ten tijde van de grote Franse ontdekkingsreiziger Samuel de Champlain. En daar is ook wat voor te zeggen gezien de beschikbare lectuur. Ik zal me niet verder mengen in de interne strijd hier. Waar iedereen het wel over eens is dat, na afloop van een van de grote oorlogen hier tussen Frankrijk en Engeland in 1763 een speciale Thanksgiving Day in Halifax is gevierd.

In 1879 verklaarde het parlement dat 6 november een speciale dag voor Thanksgiving zal zijn en dat iedereen daarvoor ook een vrije dag krijgt. Maar goed,  grote gebeurtenissen zetten nieuwe tradities en zo ook hier. Het einde van de eerste wereldoorlog op 11 november gooide in dit geval roet in het eten. Twee bijzondere dagen ineens in dezelfde periode. Een tijd lang werden de twee afzonderlijke aanleidingen gezamenlijk gevierd. Blijkbaar werkte dat niet goed want in 1931 werd toch besloten om de twee dagen te scheiden: 11 november werd Remembrance Day (zeg maar de Canadese 4 mei). Thanksgiving zou worden gevierd op de maandag van de week waarin 11 november viel. En ook dat bleek niet goed te werken. In 1957 werd besloten dat deze dag in het volg zou worden gevierd op de tweede maandag van oktober.

Een week of drie geleden kreeg de regerende partij (Conservatives) het in de bol om landelijke verkiezingen uit te schrijven. Op 14 oktober moet dat gebeuren. De reden was dat ze als minderheidsregering uitgeregeerd zouden zijn en een mandaat aan de bevolking wilden vragen om er weer een tijdje aan vast te kunnen plakken. Erg bevordelijk voor dit besluit was ook dat de regeringspartij ver voorop lag in alle tussentijdse verkiezingspeilingen; een meerderheid lag in het verschiet. Sindsdien worden we dagelijks 'vermaakt' met een wel heel saaie verkiezingsstrijd. Er wordt van alles beloofd, vooral geld; het ene miljard na het andere wordt voorgeschoteld. Daarnaast vegen de opponenten heel beleefd (het is Canada nietwaar) met elkaar de vloer aan. En er gebeuren dingen die je in NL niet gewend bent: aan de premier werd onlangs gevraagd hoe al die plannen in elkaar steken en zich verhouden tot elkaar. Antwoord: hadden ze nog niet over nagedacht. Er is nog geen plan of iets dergelijks. Kortom: we roepen maar van alles.

Een introductie van de strijdgewoel:
De regeringspartij is de Conservatieve Partij onder leiding van de wel heel degelijke Stephen Harper. Ben bepaald geen fan van de ongetwijfeld goede man. Stijve hark, tamelijk arro en een gedachtengoed uitdragend waarbij de VVD ineens een linkse societeit lijkt te zijn.
De grootste oppositie partij is de Liberale Partij onder leiding van Stephane Dion. Als leider maakt hij vooral in Engelstalig Canada een wat hulpeloze indruk: hij spreekt als geboren Franstalige namelijk beroerd Engels. Daarnaast heeft hij juist voor de verkiezingen bekend gemaakt dat zijn partij werk wil maken van het milieu en belasting wil gaan heffen op de uitstoot van broeikasgassen. Ik geef het je te doen: hoe ga je in stuntelig Engels aan een Canadees uitleggen, die in principe fel tegen elke vorm van belastingheffing is dat de aarde opwarmt (het wordt 's winters nog steeds royaal minus 30) en dat daarvoor geld betaald moet worden. Doorgaan Stephane, je kunt het .
Dan hebben we nog Jack Layton, de leider van de NDP, een heuse socialistische partij. Jack heeft zeker charisma en is een heus contrast t.o.v. Harper zowel qua ideeen als qua persoonlijkheid. Jack gaat voor de gezinnen omdat Harper dat niet doet, zegt ie.
Dan hebben we de Bloc Quebecois nog, een partij die voor de soevereiniteit van Quebec staat en wel wil afscheiden of toch weer niet.  Deze club heeft een welbespraakte leider in Gilles Duceppe, heeft eigenlijk verder best wel aardige ideeen maar je hebt er hier geen bal aan. Je kunt nergens in Canada op de partij stemmen, alleen in Quebec. Ook de website is zoals het hoort: alleen in het Frans.
En tot slot de Groene Partij  onder leiding van Elizabeth May. Zeer vaardig in het debat, heeft voor hier interessante stellingen. Ofschoon er een constante aanhang voor deze club is (10%) komt ze niet voor de in kamer (House of Commons), lange leve het districtenstelsel! De vier heren hebben ook nog hun uiterste best gedaan om madam buiten het nationale verkiezingsdebat op TV te houden. Is niet gelukt en ze deed het vervolgens erg goed.  Daarnaast heeft elk district nog zo zijn eigen specifieke kleuring. In de onze dingt een onafhankelijk kandidaat mee naar de gunst van de kiezers, in twee districten in de stad doet de Communistische Partij van Canada een gooi, enzovoort.

Waar de Conservatives in het begin een straatlengete op alles en iedereen voor lagen, is dat de laatste twee weken aan het veranderen. Eerst door stommiteiten (o.a. roepen in Quebec dat op kunst maar bezuinigd moete worden. En dat in een omgeving waar kunst vooral voor de eigen Franse identiteit staat). En vervolgens door de toestanden op de financiele markten, waarop kil en zakelijk werd gereageerd en onvoldoende werd aangevoeld dat de pijn aan de keukentafel wel degelijk wordt gevoeld (iedereen is hier zijn eigen pensioenfonds en ziet/zag de waarde van de belegging onderuit gaan).

We zullen zien wat op 14 oktober is gekozen. Zelf mogen wij daaraan niet meedoen, zijn geen staatsburgers van dit land. Wordt vervolgd