"Time flies ........."

Het jaar is alweer voorbij, tijd om iedereen weer eens iedereen bij te praten.
We zijn nu anderhalfjaar hier en hebben het prima naar ons zin. Alles wordt al bijna weer "gewoon". Op dit moment zitten we volop in de winter, er ligt sneeuw en het vriest regelmatig, dan moet je denken aan -10 tot -15 maar zeker ook -20 tot -30 (voor het bewijs, zie foto). Goed te doen, je aan de regels houden en dan moet de kou geen probleem zijn.

Eva en Laura doen het goed, ze zijn enorm gegroeid, qua lichaam maar ook zeker geestelijk.
Het laatste schoolrapport van Eva was erg goed, ze drukken hier de cijfers uit in procenten en dan zit ze op 90% tot 95%. Aan de taal is bijna niet te horen dat ze uit Nederland komt, zonder accent. Bij haar moeten we ons best doen thuis NL te praten, anders gaat ze de hele dag in het Engels. Ze verliest steeds vaker een aantal NL woorden. Verder is ze erg actief met haar muziek, ze speelt nog steeds gitaar bij de Sherwood Park School of Music (bezoek die school via de kolom met websites). Wat ze ook recent heeft gedaan is meespelen in de musical Oliver (Twist van Charles Dickens). Het was zo dat de schoolgroepen 8 (3 stuks) van Glen Allan uitgenodigd werden door één van de High schools hier, om mee te spelen in de musical. Dit was super serieus, het repeteren van de liedjes en muziek begon al in september, de deelnemers moesten in oktober auditie doen, kijken of je echt kon zingen. Kon je dat niet volgens de geëerde deskundigen dan lag je eruit. Eva was goed genoeg en mocht dus verder. Nu werden er ook tekst en danspassen geoefend. Eind november moest daar weer een auditie voor gedaan worden. Ook dat heeft ze overleefd, al was het best zwaar en koste het erg veel vrije tijd.
Begin december was dan de uitvoering van de musical, in totaal 4 keer een optreden, een woord geweldig. Wat was dat leuk om te zien, je kind dansend, zingend, met veel plezier op een echt toneel te zien staan, je kunt je voorstellen dat we reuze trots op haar waren. Kijk maar op de bijgevoegde foto's.
Eva zit echt goed in haar vel, is druk aan het veranderen (je weet wel puberen) en heeft al aangegeven niet zo nodig terug te moeten naar Nederland, wel voor bezoek, maar niet voor wonen.

Ook Laura zit goed in haar vel. Ze heeft in het begin van het schooljaar een langzame start gemaakt, had wat moeite met de hoeveelheid werk van groep 7, maar heeft gezien het schoolrapport het prima gedaan. Zij zit rond de 80%, wat we helemaal goed vinden. Over het geheel genomen heeft zij wat meer moeite met de prestatiegerichtheid hier dan haar grote zus (die daar op het oog in het geheel geen hinder van heeft). Ook zij is zeer actief met haar muziek, heeft een optreden gedaan met de Kerst voor een publiek van ongeveer 50 mensen, ze speelt voor het 2e jaar dwarsfluit. Haar muziekjuf (Jill) is erg enthousiast over haar talent en inzet. Ook hiervan hebben we wat plaatjes bijgevoegd.
Wat ze ook leuk vindt, is het schoolkoor. Ook hiervoor repeteert ze elke week (en daar hoeven de ouders helemaal niets aan te doen ).
Met haar klas heeft ze ook een week lang theater gedaan. Op maandagochtend wisten ze nog niets, op vrijdagmiddag een optreden voor de hele school en ouders. Dat ging als volgt:
Op maandag kwam een groep mensen van de Trickster-theater groep binnen, deed in elke klas een workshop over het thema Kerst rond de Wereld. Laura's groep koos vervolgens voor een show over verwende kinderen die alleen maar cadeautjes willen hebben voor Kerst en moeders die "vochten" over het perfecte cadeau. Onderweg naar de winkel ziet deze troep een aantal dakloze kinderen en komen tot bezinning (goeie kerstgedachte toch?).
Een andere groep had, over Santa die vast zat in de schoorsteen, hoe krijgen we hem eruit. Weer een andere groep deed Kerst in India, Eva's klas deed een schimmenspel.
Het is verbazend om te zien hoe creatief kinderen en ouders kunnen zijn. Alles is op Dvd gezet, het wordt thuis regelmatig bekeken.

De ouders (Rien en Alida dus) doen het ook goed.
Rien is druk in de sneeuwschuif business, hij helpt deze winter een vriend met sneeuwschuiven bij ongeveer 300 adressen.
Het zoeken naar een kantoorbaan wil niet echt lukken, hij gaat regelmatig op sollicitatie bezoek, maakt een uitstekende indruk maar krijgt de baan niet. Hij hoort steeds "te veel" diploma's of geen Canadese werkervaring !

De recruiters waar hij mee werkt, snappen er niets van maar blijven vol goede moed. Het solliciteren is inmiddels wel op een zeer laag pitje gezet, zijn cv ligt nog steeds bij de twee recruiters, in het voorjaar zien we wel verder.
Ondertussen is hij serieus aan het kijken of hij een eigen bedrijf kan starten op het gebied van beleggingen en levensverzekeringen (zo vader, zo zoon?). Hier moet je het één en ander voor doen, vergunningen e.d, dus hij heeft zijn neus maar weer eens in de boeken gestoken. Hij heeft zich inmiddels als representative aangesloten bij Primerica. Hij is nogal enthousiast over hun concept en de producten waar ze mee werken. Wordt vervolgd. Inmiddels heeft hij zich gekwalificeerd voor het zogenaamde provinciale eindexamen. Naar verwachting zal dat op 5 februari worden gedaan. Even duimen, dus.

Maar groot nieuws is misschien, dat Alida weer aan het werk is. Na 12 jaar thuis zijn voor het gezin heeft ze een parttime baan gevonden bij de voor- en naschoolse opvang van de school van de kinderen.
's Morgens om 7 uur beginnen (zucht) tot half negen en dan 's middags van 3 uur tot 5 uur. Ze is hiermee op 1 oktober begonnen.
De grote verassing kwam echter op 20 november. De directrice van de school bood haar een baan aan als onderwijsassistente voor een groep 5. In deze groep zitten 2 kinderen die extra aandacht nodig hebben en odf Alida dat aan die twee wilde gaan geven. Wauw, wat een aanbod. Voor de vorm heeft ze er nog even over nagedacht, maar na 5 minuten gaf ze haar ja-woord (?????). Een geweldige mogelijkheid om te zien of ze het onderwijs leuk vind en of ze hierin verder wil.
Het contract loopt tot einde schooljaar, tegen die tijd weet ze vast wel wat ze wil.

Elke dag gaat ze met plezier naar school of de opvang; het is ontzettend leuk om met kinderen te werken (was natuurlijk goed "ingewerkt" bij Poesje Mauw en de oude school in Alphen aan den Rijn) en je krijgt er nog dollars voor ook.

Nee al met al hebben we het hier goed, we genieten elke dag van het rustige leven, genieten van onze Canadeze familie, vrienden, buren en kennissen. Het relaxte leven bevalt erg, je kan er zomaar aan wennen. Stress kennen we hier nauwelijks.

Zeker geen spijt van de verhuizing, natuurlijk missen we zo nu en dan de Nederlandse familie, vrienden, buren e.d., maar dan biedt het internet een geweldige mogelijkheid; als je wil, heb je binnen een minuut iemand aan de telefoon, kun je een e-mail schrijven, foto's opsturen enz enz enz.

Voor het jaar 2007, veel plezier, geluk en gezondheid. Big hugs

De famile van overzee