Welkom bij de Visschertjes

“Happy Canada Day!”

Op 1 juli was het voor de 142e keer Canada Day. Op deze dag in 1867 werd dit land een land omdat de  British North America Act werd ingevoerd.  Om kort te gaan, 4 bestaande Britse kolonies (nu provincies) werden onder één regering en constitutie gebracht en heette vanaf dat moment (Dominion of) Canada.  Het is onze 5e die we alweer meemaken.

Uiteraard is de eerste Juli een nationale feestdag. Iedereen is dan vrij (of ieder geval dat deel dat niet hoeft te werken………………, want veel winkels, restaurants blijven gewoon open).

Alida en ik hebben ‘s ochtends de traditionele parade bezocht (zonder meiden dit keer, want onze volwaardige pubers gaan niet meer mee naar zoiets ‘cheesy and lame’!). Als je de parade met Nederlandse ogen bekijkt, is het een wat aparte happening. De eerste van de 73 voertuigen in de stoet was eenTV station met een lokale beroemdheid (Andrea Engel), gevolgd door de 2 vertegenwoordigers van de gemeente in het provinciale parlement, daarna de burgemeester en een aantal (niet allemaal) councillors. Verder zagen we natuurlijk de sportclubs, de brandweer, de gemeente maar ook kerken, een paar huisartsen, een begrafenisondernemer en een auto met een levende bison om maar eens wat te noemen. En alles onder het goedkeurende oog van het massaal opgekomen publiek.

Ook ‘s middags in Broadmoor Park was het een drukte van belang. Dit was trouwens samen onze twee (hoe ‘lame and cheesy’ het eerst ook was; viel bij nader inzien allemaal reuze mee).

Dat publiek (en niet alleen in Sherwood Park) is trouwens supertrots op hun land. Onderling wordt keer op keer bevestigd hoe geweldig is om toch hier te wonen en werken. En dat begrijpen we want we wonen zelf niet voor niets al weer tijden tot ons grote genoegen hier. De TV zenders doen er nog een schepje bovenop al die vreugde en trots met verslagen van overal vandaan met hossende mensen, hier en internationaal (Londen en Kandhahar). En natuurlijk ook verslagen van ceremonieën waar vele emigranten de eed afleggen om het staatburgerschap van dit land te verkrijgen. Traditiegetrouw komt op de TV dan een tranentrekkend interview met nieuwe staatsburgers. Ik schrijf het expres met een zekere ondertoon want soms stuit het gebrek aan een relativerende toon me tegen de borst. Maar goed, daar ben je dan weer Nederlander voor: je kan bijna niets zonder enig voorbehoud omarmen.

Afgelopen zaterdag waren we gast van het Nederlands Consulaat uit Edmonton. Van tijd tot tijd organiseren zij een zogenaamde Dutch Connect, een mogelijkheid voor (ex) Nederlanders om met elkaar contact te maken of te houden, zakelijk en prive. Ik weet niet exact wat ‘van tijd tot tijd’ precies betekent, het was voor ons in elk geval de eerste keer dat we dit meemaakten.

De locatie was zeer Nederlands: een melkveehouderij, gerund door de familie De Goeij in Wetaskiwin, een stadje ongeveer een uur bij ons vandaan en midden in het agrarische hart van Alberta en in onmiskenbaar prairieland: vlak en droog.

Was allemaal heel gezellig met koffie, appeltaart, cake en broodjes kaas. Het was net niet helemaal NL want de koektrommel, toastjes en vla ontbraken ;-). De familie de Goeij had bedacht dat een rondleiding op het boerenbedrijf nog een leuke afleiding zou kunnen zijn. In de 15 jaar dat ze hier nu zijn (voor de geinteresseerden: ze waren 54 jaar oud toen ze, samen met beide zonen hierheen emigreerden) is een hypermodern bedrijf opgebouwd met ruim 300 koeien op ongeveer drie vierkante mijl grond. Indrukwekkend om te zien!

Jammergenoeg was de opkomst niet echt groot. Ik schat dat er zo’n 30 mensen zijn komen opdraven, waarvan we er velen al kenden. Daarbij was nog een flink deel van de aanwezigen vanuit Nederland hier op bezoek bij hun familie. Misschien gebrek aan interesse of, omdat de dag ervoor de schoolvakanties waren begonnen, foute timing? Wie weet? De mensen van het consulaat hebben in elk geval het voornemen dit soort gelegenheden vaker te organiseren. Ben benieuwd!

En Peter, bedankt voor het lenen van een paar foto’s!!

Afgelopen weekeinden stonden een beetje in het teken van de hallfjaarlijkse recitals van onze tieners Eerst de guitaar met Eva op de 13e juni. Ze was vreselijk nerveus en had haarzelf ook weinig steun gegeven door nu niet bepaald overdreven hard op het door haar gekozen werkje van JS Bach te studeren. Maar tijdens haar optreden voor een volle zaal stond het als een huis.  Ze was er zelf zo van onder de indruk dat diezelfde dag nog in Stettler in de tuin het allemaal nog eens dunnetjes werd overgedaan.

Lauta was vandaag aan de beurt. En hoe anders had onze jongste zich voorbereid. Nagenoeg elke dag even oefenen en geheel relaxt op naar de uitvoering. Kreeg 5 minuten van tevoren ook de kriebels en het klonk allemaal (weer als een klok. Oh, haar muzikale fruitmand was gevuld met een 5 minuten durende disney tune uit de Klokkenluider van de Notre Dame.

Chapeau dames van twee trotse ouders!

Het is weer even geleden dat we ons via dit medium hebben gemeld. Het excuus is de drukte van alle dag  en doorlopend weg zijn van huis (het leven ‘on the road’  brengt een nieuwe dynamiek). Of is het gewoon gemakzucht?

Alida heeft het tweede jaar van haar opleiding operationeel afgerond. Het laatste werkstuk en het laatste examen waren natuurlijk allemaal ‘erg lastig’ maar vrouwlief kennende zal er traditiegetrouw wel weer een 8 of 9 in de electronische brievenbus rollen. Na twee jaar bezig te zijn geweest is dit wel zo ongeveer het te herkennen patroon.

De meiden bereiden zich zo langzamerhand hand voor op het einde van het schooljaar. Niet dat de gedachte van de aanstaande zomervakantie zoveel van ze vraagt; de examens die daar aan vooraf gaan wel te verstaan, brengt de opwinding: de NL- vertaling voor de meest gebezigde term in dit verband is ‘getver’! Het geeft tussen twee haakjes ook aan hoezeer de NL-taal bij de dames in de verdrukking begint te raken. Met elkaar wordt uitsluitend in Engels gecommuniceerd. Wanneer wij hen er wederom aan herinneren dat in huishouden het NL leidend is, wordt daar wat mokkend gehoor aangegeven; edoch het Nederlands wat dan wordt gesproken is rijkelijk gelardeerd met allerlei Engels. De zinsbouw laat zich ook raden. Laura’s Nederlands is nog het beste van de twee.

De nieuwe baan bevalt prima. Heb inmiddels al een interessante uitbreiding van het takenpakket gekregen (‘je kan dit wel, doe het allemaal maar zelf). Het toeristisch deel van het werk is ook aantrekkelijk. Je komt in gebieden waar je nog nooit geweest bent. Cold Lake (3 uur ten Noordoosten van hier) was toch wel erg fraai; de reis er naar toe gaat door een glooiend landschap met meanderende riviertjes, flinke meren en vrijwel onbewoond  gebied. Cold Lake zelf ligt aan, inderdaad Cold Lake dat in grootte ongeveer een derde is van het IJsselmeer. Soms is het nog steeds wennen dat dit Canada is en dat de vanzelfsprekende dingen soms anders gaan. Komende week heb ik een project te doen in Calgary. Omdat dit in het centrum van die stad moet gebeuren, met alle gedoe van dien als parkeren en zo (ik ging er maar vanuit dat de auto mij daar zou brengen), liet ik enig gekreun horen. De afdelingsdirecteur keek me wat niet-begrijpend aan en zei ‘nou, dan neem je toch het vliegtuig’. Dus morgenochtend stapt meneer in het vliegtuig om zich vervolgens per taxi naar de eindbestemming te laten vervoeren. Even wanneer wanneer je uit een wereld komt, waar vliegen doorgaans ‘vakantie’ betekent.

Verder was de gemeente deze week nieuws in Nederland. Twee knullen van 14 hadden bedacht om zich maar eens een auto toe te eigenen, waarbij de eigenaar en nog iemand voor het gemak maar werden omgebracht. De Telegraaf drukte dit bericht af in de afgelopen week.

En nog wat over het weer. Zoals dat heet, het is te koud voor de tijd van het jaar. Wat dat in Alberta betekent? Gisteravond zaten we met 3 stellen rond het kampvuur in de tuin (wijn, bier, sterke verhalen en worst om in het vuur te roosteren). Allemaal heel gezellig en behaaglijk warm, maar de thermometer zakte rond middernacht tot bijna het vriespunt en zowaar enige sneeuwvlokken. Betrouwbare bronnen uit Calgary vertelden ons dat daar een flinke hoeveelheid wit spul was gevallen. Prettige Kerstdagen zullen we maar zeggen.

Na 2 weken heerlijk lenteweer (met de 22 graden van afgelopen dinsdag als topper) was het vanochtend even schrikken toen de weervrouw om 7 uur meedeelde dat er een frontje binnen gedreven was en de gevoelstemperatuur zomaar weer –17 was. De hele dag bleef eigenlijk onder nul (afgezien van een korte oprisping van +1). En dan ook nog de sneeuwbui die momenteel over Sherwood Park heentrekt, doet je je even afvragen waarom we in vredesnaam hier zijn gaan wonen!

Maar goed, daar zullen we het verder maar niet over hebben. Aladdin is leuker. Althans volgens Eva. Na weken van oefenen voor dit muzikale schoolproject  was afgelopen week de de apotheose: 4 maal optreden in een uitverkocht theater a.k.a. kerk. En mevrouw had het zo te zien weer uitermate naar het zin zo op het podium in haar rol als het vliegend tapijt. Ook de dramaleraar heeft het blijkbaar opgepikt. Zijn commentaar op haar schoolrapport: ‘ a natural on stage’. En vanavond was er nog een schoolproject te doen in de vorm van een field trip: het bijwonen van de opera La Traviata. Komende week zal dat dan worden uitgediept; niet alleen verhaal en muziek, maar ook de productie. Tot slot was ze met het schoolkoor, waar ze nog steeds deel van uitmaakt nogal actief. Op het Sherwood Park Festival of Music won het koor de eerste prijs in hun categorie en mag het deelnemen aan de provinciale eindronde voor schoolkoren.